توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٢٣٠ - فصل بيست ويكم نماز مسافر

چهار فرسخ ديگر برود و برگردد، از آن لحظه به بعد در حكم مسافر ميباشد.

(مسأله ١٢٠٥) كسى كه هشت فرسخ بدون قصد رفته، اگر در صدد مراجعت باشد، نظر به اينكه به مقدار هشت فرسخ تا وطنش فاصله دارد، از لحظهاى كه شروع به بازگشت ميكند، در حكم مسافر است.

٣) استمرار قصد مسافت؛ به اين معنى كه تا رسيدن به مقصد از قصد خود برنگردد، پس اگر پيش از رسيدن به چهار فرسخ تصميم به بازگشت بگيرد، يا در ادامه دادن آن مردّد شود، بايد نمازش را تمام بخواند.[١٣]

(مسأله ١٢٠٦) مسافرى كه پيش از رسيدن به چهار فرسخ از تصميم خود برمى گردد، اگر نمازش را شكسته خوانده، بنابر احتياط واجب بايد آن را به صورت چهار ركعتى اعاده كند. و اگر روزهاش را افطار كرده، بايد در بقيّه روز از مفطرات پرهيز كند و بعد قضاى آن را نيز به جا آورد.

٤) عبور نكردن از وطن‌

(مسأله ١٢٠٧) اگر مسافر از اوّل سفر ميداند كه پيش از رسيدن به مسافت شرعى از وطنش عبور خواهد كرد، نمازش را بايد تمام بخواند.

(مسأله ١٢٠٨) اگر مسافر تصميم دارد پيش از رسيدن به مسافت شرعى در محلّى ده روز اقامت كند و يا مردّد است كه در آن منزل ده روز بماند يا نه؟ نمازش شكسته نمى شود.

٥) حرام نبودن سفر

(مسأله ١٢٠٩) در سفر حرام، چه اصل سفر حرام باشد، مانند فرار كردن بندهاى از مولاى خود و زنى از خانه شوهرش بدون اجازه او، يا انگيزه سفر حرام باشد، مانند مسافرت براى دزدى يا ريختن خون حرام، نمازش قصر نمى شود.

[١٣] طباطبايى حكيم، محمد سعيد، توضيح المسائل: عبادات و معاملات، ١جلد، مهر ثامن الائمه عليهم السلام - قم - ايران، چاپ: ١، ١٣٩١ ه.ش.