توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٥٦٩ - مبحث دوّم احكام صدقات

(مسأله ٢٧٢٧) پس از آنكه صدقه به دست فقير رسيد، پس گرفتن آن جايز نيست، اگرچه بيگانه باشد، و در آن تصرّف نكرده باشد. و اينجاست كه صدقه از هبه متمايز ميشود.

(مسأله ٢٧٢٨) كسى كه فقير نيست نمى تواند صدقه را بپذيرد و اگر بگيرد آن را مالك نمى شود و ذمّه پرداخت كننده برى‌ء نمى شود، اگر صدقه واجبه باشد.

(مسأله ٢٧٢٩) مستحب است به سائلى كه از وضع زندگياش مطلع نيستيم، از باب احتياط كه شايد مستحق باشد، صدقه داده شود. ولى اگر بى نياز باشد، تصرّف در آن براى او جايز نيست.

(مسأله ٢٧٣٠) صدقه دادن به ناصبى كه دشمن اهل بيت باشد، جايز نيست ولى به غير آنها از فرق اسلامى و به كفار نيازمند مانعى ندارد.

(مسأله ٢٧٣١) صدقه دادن به شخص نيازمندى كه از عقيدهاش اطلاعى نداريم مانعى ندارد، بالخصوص به زنان، كودكان، پير مردان و افراد بى نوايى كه در دل انسان نسبت به آنها رقّت و ترحّم پيدا ميشود. ولى بهتر اين است كه در اين مورد به حدّ اقل اكتفا شود.

(مسأله ٢٧٣٢) كسى كه صدقهاى را به مستحق بفرستد و او قبول نكند و برگرداند، نمى تواند آن را جزء مال خود قرار دهد، بلكه بايد آن را در امور خيريه صرف كند و از قسم اول صدقه ميشود، كه در ذيل مسأله ٢٧٠١ بيان گرديد.

(مسأله ٢٧٣٣) توسعه بر خانواده، به شرط اينكه به حدّ اسراف نرسد، از صدقه دادن به ديگران افضل است.