توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٦٧ - فصل يازدهم سجده

است، نه ديگر عضوها.

دوّم: گفتن ذكر سجده و آن عبارت است از يكبار: «سُبْحانَ رَبّى الأَعْلى وَبِحَمْدِهِ» و يا سه بار «سبحان الله» به تفصيلى كه در مورد ركوع بيان شد.

(مسأله ٩٠٣) اگر نمازگزار در سجده ذكر ركوع (سبحان ربّى العظيم و بحمده) را بگويد، كفايت نمى كند، مگر اين كه ذكر ديگرى را به آن ضميمه كند تا به مقدار سه سبحان الله بشود.

(مسأله ٩٠٤) بايد ذكر سجده در حالى گفته شود كه هفت عضو سجده بر روى زمين باشد و هر عضوى در محلّ خود آرام گرفته باشد.

(مسأله ٩٠٥) اگر در حال گفتن ذكر واجب سجده يكى از عضوهاى هفتگانه را عمداً از روى زمين بردارد و يا حركت دهد نمازش باطل ميشود، ولى اگر از روى سهو يا نادانى باشد، نمازش باطل نمى شود.

(مسأله ٩٠٦) بنابر احتياط واجب بايد در حال ذكر سجده بدن آرام باشد، پس اگر سهواً يكى از عضوها را بردارد يا حركت دهد مانعى ندارد، و اگر پيش از برداشتن پيشانى از سجده متوجّه شود، بنابر احتياط واجب آن را در حال آرامش بدن تكرار ميكند. چنانكه در فصل ركوع بيان شد.

سوم: برداشتن سر از سجده در ميان دو سجده، همچنين بنابر احتياط واجب بعد از سجده دوّم نيز، به طورى كه صاف بنشيند و بدن آرامش بگيرد.

چهارم: اين كه محل سجده او كه پيشانى را بر آنجا نهاده، بيش از چهار انگشت بسته، از جاى ديگر اعضاى سجده بلندتر يا پست تر نباشد.

(مسأله ٩٠٧) بنابر احتياط واجب بايد جاى پيشانى از جاى انگشتان پا بيش از چهار انگشت بسته پايين تر نباشد، اگر چه با جاى ديگر عضوهاى‌