توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٧٧١ - احكام شكار و سربريدن حيوانات

اين كار اقدام كند، يا از دست صاحبش خود را رها كرده به هشدار او اعتنا نكند و حيوانى را شكار كند، چنين شكارى حلال نخواهد بود.

(مسأله ٣٦٥٤) اگر حيوانى را به وسيله اسلحه شكار كنند، آن اسلحه بايد بُرّنده باشد، مانند: شمشير و كارد، و يا شكافنده باشد، مانند: تير، نيزه و سرنيزه.

(مسأله ٣٦٥٥) اگر حيوانى را با پهناى بيل بزنند، كه نه برنده است و نه شكافنده، حلال نمى شود.

(مسأله ٣٦٥٦) با وسائل برنده و يا شكافندهاى كه اسلحه به شمار نميآيد، مانند: داس، ارّه، جوالدوز و گرز نيز اگر حيوانى را شكار كنند بنابر احتياط واجب حلال نمى شود، مگر اينكه به عنوان اسلحه از آنها استفاده بشود و اسلحه به شمار آيد.

(مسأله ٣٦٥٧) اگر حيوانى را با سلاح گرم متعارف در زمان ما شكار كنند، حلال ميشود، به شرط اينكه يك طرف گلوله تيز و برنده باشد.

(مسأله ٣٦٥٨) شكار كردن با گلوله هايى كه گرد باشد و در بدن فرو نرود، بنابر احتياط واجب موجب حليّت آن نمى شود.

(مسأله ٣٦٥٩) براى حلال شدن شكار با اسلحه، شرط است كه شكارچى به هنگام تيراندازى قصد شكار كند، پس اگر او مشغول تيراندازى بوده و تصادفاً به حيوانى اصابت كرد و كشت، حلال نمى شود، اگرچه بعداً بسم الله نيز بگويد.

(مسأله ٣٦٦٠) اگر شكارچى به قصد شكار به سوى حيوانى تيراندازى كند، ولى تير خطا كند و به حيوان ديگرى اصابت كند و از پاى درآورد حلال ميشود.