توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٦٢ - فصل دهم ركوع

فصل دهم: ركوع‌

در هر نمازى، واجب يا مستحب، در هر ركعت بعد از حمد و سوره وتسبيحات اربعه، يك مرتبه «ركوع» واجب است، به جز نماز آيات، كه در هر ركعت آن پنج ركوع واجب است.

(مسأله ٨٧٦) ركوع ركن است و لذا اگر عمداً يا سهواً، كم يا زياد بشود، نماز باطل ميشود، به جز نماز جماعت كه اگر براى متابعت از امام جماعت زياد شود، نماز را باطل نمى كند.

(مسأله ٨٧٧) در نماز مستحبّى اگر ركوع سهواً زياد گردد، نماز باطل نمى شود، چنانكه تفصيل آن در مبحث خلل نماز خواهد آمد.

(مسأله ٨٧٨) در ركوع چند چيز واجب است كه عبارتند از:

اوّل: خم شدن به طرف جلو به نيّت ركوع، از حال ايستاده، به مقدارى كه نوك انگشتان به زانوها برسد.

(مسأله ٨٧٩) در ركوع بايد ساقهاى پا صاف باشد و زانوها به طرف جلو برآمدگى پيدا نكند.

(مسأله ٨٨٠) اگر كسى مثلًا براى كشتن جانورى خم شود، اين خم شدن از ركوع كفايت نمى كند، بلكه بايد صاف بايستد، آنگاه به نيّت ركوع خم شود.

دوّم: گفتن ذكر ركوع و آن عبارت است از يكبار: «سُبْحانَ رَبّى الْعَظيمِ وَبِحَمْدِهِ» يا سه بار: «سُبْحانَ اللهِ».

(مسأله ٨٨١) در ركوع هر ذكر ديگرى چون «لا الهَ الَّا الله»، «الحمدلله»،