توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٦٤ - فصل دهم ركوع

ميتواند براى ركوع خم شود، و اگر به مقدار كم نيز نتواند خم شود، بايد نمازش را ايستاده بخواند و براى ركوع اشاره كند و اگر قادر به اشاره هم نباشد چشمهايش را به نيّت ركوع ميبندد.

(مسأله ٨٨٩) اگر نمازگزار ركوع را فراموش كند و به سوى سجده خم شود، اگر پيش از آنكه پيشانياش بر زمين برسد به يادش بيايد، برمى خيزد و قامتش را راست ميكند و از حال ايستاده به ركوع ميرود. بنابر احتياط واجب بايد پيش از ركوع بدنش آرام بگيرد.

(مسأله ٨٩٠) اگر كسى ركوع را فراموش كند و بعد از نهادن پيشانى بر زمين متوجّه شود، چنانچه در سجده اول باشد بايد بلند شود و بعد ركوع و دو سجده را انجام دهد مانند كسى است كه يك سجده سهواً زياد كرده است واگر در سجده دوم متوجه شود بنابر احتياط واجب نمازش باطل است. پس يكى از مبطلات نماز را انجام بدهد، مثلًا از قبله برگردد، سپس نمازش را از سر بگيرد.

(مسأله ٨٩١) كسى كه نشسته نماز ميخواند، بايد به مقدارى كه شخص ايستاده براى ركوع خم ميشود، او نيز نشسته به همان مقدار خم شود، اگر نتواند بنابر احتياط واجب به هر مقدارى كه ميتواند خم شود، اگر به مقدار كم نيز نمى تواند بايد با اشاره ركوع كند، اگر از آن هم ناتوان باشد بايد با بستن ديدگانش نيّت ركوع نمايد.

(مسأله ٨٩٢) اگر نمازگزار پيش از آنكه به طرف سجده خم شود، شك كند آيا ركوع كرده يا نه؟ بايد آن را به جا آورد.

(مسأله ٨٩٣) اگر پس از خم شدن به سوى سجده، پيش از آنكه پيشانياش به زمين برسد، يا بعد از آن، شك كند آيا ركوع كرده يا نه؟ بنا ميگذارد بر اينكه ركوع كرده و نمازش را ادامه ميدهد.