توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٢٩ - بخش دوّم بخش از گناهان كبيره

١٥) دروغ پردازى، به ويژه هنگامى كه از زبان خدا و پيامبر و امامان باشد.

(مسأله ١٦٣٨) فتوا دادن بدون علم، شهادت دروغين و هر گونه تهمت و افترا بستن به يك مؤمن كه موقعيّت او را پايين بياورد، از گناهان كبيره است. و اگر به آنها سوگندى ضميمه شود، گناه كبيره ديگرى خواهد بود، به ويژه در جايى كه وسيله پايمال شدن حق مسلمانى شود كه در بسيارى از احاديث چنين سوگندى از گناهان كبيره فلاكت بار و فسقآور تعبير شده است.

(مسأله ١٦٣٩) براى دفع ضرر از جان و مال خود و برادر ايمانى دروغ جايز است، اگر چه با سوگند همراه باشد.

١٦) امتناع از پرداخت زكات و حقوق واجبه و حق النّاس.

١٧) خوردن شراب و هر چيز مست كننده.

١٨) ترك نماز، روزه، حج و زكات.

١٩) پيمان شكنى.

٢٠) قطع رحم و آن عبارت است از ترك احسان متداول به خويشاوندان، ولى در موردى كه متداول نباشد، قطع رحم به شمار نميآيد، به ويژه در مواردى كه حداقل آن را به جا آورده باشد، از قبيل سلام و رفت و آمد.

٢١) تعرّب بعد از هجرت، يعنى كوچ كردن به شهر و ديارى كه در آنجا معارف دينى كاهش يافته، بر ناآگاهى او افزوده خواهد شد.

٢٢) دزدى.

٢٣) خوردن ميته، خون، گوشت خوك و هر چيزى كه هنگام بريدن سر آن نامى جز نام خدا (از بت و غيره) بر آن برده شود.