توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤٩٠ - احكام قرض و بدهي

از آن را بفروشد و يا به جاى آن خانه كوچك ترى تهيه كند، و يا در خانه وقفى مسكن گزيند، به شرط اينكه براى او مشقّت نداشته باشد و اهانت به شمار نيايد، بايد اين كار را انجام دهد.

(مسأله ٢٣٥٨) بدهكارى كه ابزار كار و يا اثاث خانهاش بيشتر از از حد متعارف باشد، و يا وسائل گران قيمتى داشته باشد، لازم است اضافه آنها را به طلبكاران بپردازد و وسائل گران قيمت را به وسائل ارزان قيمت مبدّل سازد، و اضافه قيمت آنها را به طلبكاران بدهد.

(مسأله ٢٣٥٩) اگر بدهكار بتواند با سرمايه كمتر تجارت كند، بايد مازاد آن را به طلبكاران بدهد.

(مسأله ٢٣٦٠) اگر بدهكار بتواند به كارى اشتغال بورزد كه نياز به سرمايه و ابزار كار نداشته باشد، و در اين كار براى او مشقّت و ذلّت نباشد بايد آن را انجام دهد و سرمايه و ابزار كارش را به طلبكاران بدهد.

(مسأله ٢٣٦١) بدهكار كه برخى از مستثنيات دَين را ندارد، مثلًا خانه ندارد، نمى تواند موجودى خودش را به عنوان پول خانه نگهدارد، بلكه بايد آن را به طلبكاران بدهد، اگرچه بى خانه بماند.

(مسأله ٢٣٦٢) اگر بدهكار بخواهد برخى از مستثنيات دَين را بفروشد و پولش را از بابت بدهى خود بپردازد، شايسته است طلبكاران آن را قبول نكنند، چه رسد به اين كه بخواهند او را به اين كار تشويق و يا وادار نمايند.

(مسأله ٢٣٦٣) اگر بدهكار برخى از مستثنيات دَين را بفروشد و پول آن را بابت بدهى خود بپردازد، پذيرفتن آن جايز است، و در صورت اصرار واجب ميشود، مگر اينكه طلبكار از حق خودش بگذرد و ذمّه او را برى‌ء سازد.