توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤٦ - فصل پنجم احكام حيض

فصل پنجم: احكام حيض‌

با خروج خونى كه زنها با طبيعت حال خود، از رحم بيرون ميريزند، حكم حيض جارى ميشود.

(مسأله ٢٢٥) جا به جا شدن خون در رحم و ريزش آن در داخل رحم، براى استمرار حكم حيض كافى است، ولى اين مقدار براى حكم به حدوث حيض كفايت نمى كند.

(مسأله ٢٢٦) هر خونى كه دختر پيش از كامل شدن نُه سال قمرى و يا بعد از سنّ يائسگى ببيند حيض نيست.

(مسأله ٢٢٧) سنّ يائسگى در زنان قرشى (سيّده) شصت سال و در غير قرشى پنجاه سال قمرى است.

(مسأله ٢٢٨) كمترين مدّت حيض- در صورت عدم يقين به حيض بودن- سه روز و بيشترين مدّت آن ده روز ميباشد. و حكم زن حامله بعد بيان ميشود.

(مسأله ٢٢٩) كمترين مدت پاكى بين دو حيض ده روز است.

(مسأله ٢٣٠) منظور از روز ٢٤ ساعت ميباشد، نه سپيدى روز.

(مسأله ٢٣١) در سه روزى كه حدّاقل ايّام حيض است، به صورت پى در پى خون ديدن شرط نيست، بلكه اگر در ضمن ده روز سه روز كامل- ولو به صورت پراكنده- خون ببيند كافى است.

(مسأله ٢٣٢) در جايى كه امكان حيض است، واجب است به محض ديدن خون حكم حيض را بر آن جارى كند، پس اگر سه روز ادامه پيدا كرد، و يا قطع شد و دوباره ادامه يافت و در ضمن ده روز جمعاً به سه روز