توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٩٤ - فصل هجدهم نماز قضا

فصل هجدهم: نماز قضا

اگر كسى نمازهاى يوميّه را عمداً، سهواً، از روى فراموشى، از روى جهل، يا در اثر غلبه خواب و يا به هر دليل ديگر در وقتش نخواند، بايد قضاى آن را انجام دهد.

(مسأله ١٠٢٢) هر نمازى كه به جهت فقدان يكى از اجزاء و يا شرايط آن، به صورت باطل خوانده شده و ميبايست در وقتش تكرار شود، اگر آن را در وقتش تكرار نكرده، بايد قضاى آن را به جا آورد.

(مسأله ١٠٢٣) در چندين مورد نمازى كه ترك شده قضا ندارد، كه از آن جمله است:

١) نمازى كه كودك پيش از بلوغ ترك كرده.

٢) نمازى كه ديوانه در وقت ديوانگى نخوانده، و اگر چه سبب ديوانگى شده باشد.

٣) نمازى كه انسان در حال بيهوشى ترك كرده، اگر چه خود سبب بيهوشى خود شده باشد.

٤) نمازى كه كافر در دوران كفر نخوانده است.

٥) نمازى كه زن حائض در ايّام عادت ماهانه ترك ميكند.

٦) نمازى كه زائو در ايّام نفاس نمى خواند.

(مسأله ١٠٢٤) نمازهائى را كه شخص مرتد در ايّام ارتداد نمى خواند، بنابر احتياط واجب بايد پس از توبه كردن قضا كند، اگر چه مرتد