توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤٦٧ - احكام وديعه (امانت)

(مسأله ٢٢٥١) اگر وديعه تلف شود يا عيب پيدا كند، امانتدار ضامن نيست مگر اينكه در بكار گيرى آن زياده روى، و يا در حفاظت آن كوتاهى كرده باشد، و تلف شدنش يا معيوب شدنش در اثر اين كوتاهى يا زياده روى باشد. در اين صورت ضامن ميباشد.

(مسأله ٢٢٥٢) اگر انسان وديعه را در جايى كه اجازه نداشت به كار برد و آسيبى به آن نرسيد، ولى بعدها بدون اينكه او كوتاهى كند، تلف بشود و يا آسيب ببيند، او ضامن نيست.

(مسأله ٢٢٥٣) اگر امانت گذار امانتش را مطالبه كند و امانتدار بدون عذر از دادنش خود دارى كند، پس اگر تلف شود، مطلقاً ضامن است، زيرا در حكم غاصب ميباشد.

(مسأله ٢٢٥٤) اگر امانت گذار در قرارداد شرط كند كه در صورت تلف ولو بدون زياده روى يا سهلانگارى، باز هم ضامن باشد، شرطش نافذ است.

(مسأله ٢٢٥٥) امانت از عقود جايزه است و هر يك از طرفين هر وقت بخواهند، ميتوانند آن را به هم بزنند، مگر اينكه صريحاً يا ضمناً مدّتى تعيين شده باشد، پس بايد تا پايان مدّت ادامه بدهند.

(مسأله ٢٢٥٦) خيانت به امانت از طريق زياده روى، سهل انگارى، دزدى و غير آن حرام است، چه امانت گذار مؤمن و يا مخالف، حتى كافر و يا ناصبى باشد.

(مسأله ٢٢٥٧) هر چيزى كه به امانت در نزد كسى نهاده شده، و او آن را پذيرفته است، هرگز نبايد به آن خيانت كند.