توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٥١٥ - احكام حواله

احكام حواله‌

(مسأله ٢٤٦١) منظور از حواله آن است كه بدهكار بدهى خودش را به شخص ديگرى حواله كند كه ذمه خودش فارغ شود و ذمه او در مقابل طلبكار مشغول شود.

(مسأله ٢٤٦٢) براى قرارداد حواله هر لفظ يا عملى كه به آن دلالت كند كفايت ميكند.

(مسأله ٢٤٦٣) در حواله رضايت حواله دهنده (بدهكار) و حواله شونده (طلبكار) شرط است.

(مسأله ٢٤٦٤) شخص سوّم كه به او حواله داده ميشود، اگر ذمه‌اش به حواله دهنده بدهكار نباشد، رضايت او نيز شرط است.

(مسأله ٢٤٦٥) اگر شخص سوّم به حواله دهنده مثلًا درهم بدهكار باشد، و حواله دهنده به او دينار حواله دهد، حتماً بايد با رضايت او انجام بگيرد.

(مسأله ٢٤٦٦) اگر شخص سوّم به حواله دهنده بدهكار باشد، ولى حواله دهنده او را غير بدهكار حساب كرده- ولو اشتباهاً- و به او حواله كرده، در اين صورت نيز بايد با رضايت او حواله انجام پذيرد.

(مسأله ٢٤٦٧) اگر انسان از كسى طلبى دارد، اگر بخواهد آن را