توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣٠ - فصل سوم احكام وضو

(مسأله ١١٩) لازمه قصد تقرّب اين است كه وضو را عمداً به صورت حرام انجام ندهد. مثلًا:

١- در ظرف طلا يا نقره وضو نگيرد، زيرا در احكام ظروف خواهيم گفت به كار بردن اين ظرفها حرام است.

٢- با آب غصبى، با ظرف غصبى و در مكان غصبى وضو نگيرد. حتّى نبايد آب وضويش به مكان غصبى سرازير شود.

٣- با لباس غصبى- در صورتى كه وضو گرفتن تصرّف در آن به شمار آيد- وضو نگيرد.

٤- با آبى كه اگر آن را براى وضو مصرف كند، ضرر و زيانى به جان خود يا انسان ديگر و حتّى حيوانى كه حفظ آن لازم است، وارد ميشود، وضو نگيرد.

(مسأله ١٢٠) اگر هنگام وضو، از نياز خود به اين آب و حرمت مصرف كردن آن در وضو غفلت بورزد و با قصد قربت وضو بگيرد، وضويش صحيح است.

(مسأله ١٢١) اگر آب مسجدى براى نمازگزاران در آن مسجد وقف شده باشد، براى كسى كه نمى خواهد در آن مسجد نماز بخواند، وضو گرفتن از آن حرام است. و اگر از كيفيّت وقف آن خبر ندارد بايد احتياط كند.

(مسأله ١٢٢) در وضو و هر عبادت ديگر بايد اخلاص در نيّت داشته باشد، و اگر قصد ريا كند عملش باطل ميشود.

(مسأله ١٢٣) منظور از ريائى كه حرام است و موجب بطلان عمل ميشود، آن است كه كارى را براى خود نمائى انجام دهد و انگيزهاش اين باشد كه مردم او را متديّن بدانند.