توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٣١ - فصل سوم احكام وضو

(مسأله ١٢٤) اگر كارى را براى خدا انجام دهد، همين معنى كه براى خداست و پيش مردم عزيز ميشود به ذهنش خطور كند، به عملش ضرر نمى رساند. اما بايد تلاش كند كه به وسوسه هاى شيطانى اعتنا نكند.

(مسأله ١٢٥) در وضو بايد انسان شخصاً اعضاى وضو را بشويد و مسح كند و اگر ديگرى او را وضو دهد، وضويش باطل ميشود.

(مسأله ١٢٦) كسى كه شخصاً قادر به وضو نيست، كمك كردن ديگرى مانعى ندارد، ولى بايد خودش نيّت كند، نه وضو دهنده.

(مسأله ١٢٧) كسى كه به كمك ديگرى نياز دارد، بايد خودش نيز گامى در اين راه بردارد، مثلًا از وضو دهنده تقاضا كند او را وضو دهد و خود را در اختيار او قرار دهد، تا بتواند قصد قربت كند.

(مسأله ١٢٨) وضو دهنده- در صورت نياز- بايد كمك كند تا وضو گيرنده با دست خود به سر و پاهايش مسح كند، ولى اگر ممكن نباشد، دستهاى خودش را خشك ميكند، و از دستهاى وضو گيرنده آب اخذ ميكند و با رطوبت آن به سر و پاهاى شخص ناتوان مسح ميكند و اگر آن هم ممكن نباشد، با رطوبت دستش بر سر و پاهاى شخص ناتوان مسح ميكند و بنابر احتياط واجب تيمّمى را نيز به آن ضميمه كند.

(مسأله ١٢٩) در وضو موالات شرط است، يعنى بايد اعمال وضو را پشت سر هم انجام دهد و به قدرى فاصله نيندازد كه هنگام شستن يك عضو، رطوبت عضو قبلى به كلّى خشك شده باشد.

(مسأله ١٣٠) اگر در اثر كمى آب يا حرارت هوا رطوبت عضو قبلى خشك شود ولى عرفاً فاصلهاى نيفتاده باشد، وضويش صحيح است.

(مسأله ١٣١) راه رفتن و صحبت كردن در اثناى وضو، به شرط اين‌