کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٤ - كيفر بى تقوايان

جلو را مى بيند نه پشت سر را . اين همان كسى است كه در اثر رو برگرداندن از ياد خداوند در تنگنا قرار دارد . از هيچ امرى مطلع نيست , زيرا منبع تحليلش همان فاصله اندكى است كه بين او و بين ديوار است , و حال آنكه انسان موجوديست ابدى , يعنى زمان زير پاى انسان است . و اگر چه انسان مى تواند مثلا جريان صدها قرن پيش را تحليل كند , ولى اين صدها قرن نسبت به ابد , قابل سنجش نيست . زيرا ابديت با اندازه هاى هندسى محاسبه نمى شود .

خلاصه آنكه انسان رو برگردانده از ياد حق , در تنگناى كوته نظرى محصور است و گمان مى كند كه جهان بين است . لذا خداوند گاهى مى فرمايد شما در سيره گذشتگان تأمل كنيد , گاهى مى گويد آينده نگر باشيد , بدانيد حوادث گذشته , زمينه را براى آينده فراهم مى كند , گاهى مى گويد انسان نابينا , نه از تجارب گذشته ديگران استفاده مى كند , نه براى آينده خود اندوخته اى دارد . او خيال مى كند بعد از مرگ نابود مى شود . ديگر انگيزه اى ندارد تا ذخيره كند . اگر كسى مرگ را نابودى و زوال انگاشت , براى بعد از مرگ ذخيره اى ندارد . . . بنابراين جلوى ديد انسان با تقوا باز است , از تجارب گذشتگان استفاده مى كند , و آينده خود را هم مى بيند , و از قيامت هم به طور شهود يا برهان مستحضر است و درون خود را هم مى نگرد , از ضعف خود مستحضر است , و در مناجات با پروردگار خود چنين مى گويد :

([ انت الخالق و انا المخلوق , انت المالك و انا المملوك ,