کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨١ - اتقى كيست

اينگونه بخشش دارد , اتقى نخواهد بود , بلكه به ابتدائى ترين وظيفه خود عمل نموده است . و چون اينگونه بخشش مالى زمينه اتقى بودن را فراهم نمى كند , فرمود ( : و ما لأحد عنده من نعمة تجزى ) چنين نيست كه فرد اتقى كسى باشد كه نعمتى از ديگران پيش او بوده و الآن به عنوان جزاى نعمت او , احسان كند . پس كدام بخشش مالى است كه انسان را اتقى مى كند , بخششى كه چنين باشد( الا ابتغاء وجه ربه الأعلى ) يعنى اگر كسى به سمت خداى على اعلى , حركت كرد او اتقى و اكرم مى شود , تا هدف اين مالك كجا و چقدر باشد ؟ گاهى به ما گفته اند بگوئيد( : سبحان ربى العظيم و بحمده ) و گاهى به ما گفته اند بگوئيد( : سبحان ربى الأعلى و بحمده ) همان كسى كه عظيم است , اعلى هم هست , منتها ما در اوائل راه , او را به عنوان على و عظيم مى شناسيم , وقتى جلوتر رفتيم او را به عنوان اعلى و اعظم مى شناسيم و گرنه او ذاتا , هم اعظم است و هم اعلى . انسان در حال سجده به خدا نزديكتر است , تا حال ركوع . چون به خاك نزديكتر است , خاكسارتر است . لذا بهترين حالات نماز همان حالت سجده است كه انسان چهره اش را به خاك مى مالد . در پيشگاه خداى سبحان , هر چه فروتن تر و خاكسارتر بشود , عظمت خدا را بيشتر احساس مى كند , لذا ذكر سجده پربارتر و قويتر از ذكر ركوع است . در ركوع ( , سبحان ربى العظيم) مطرح است . در سجده ( , سبحان ربى الاعلى) مطرح است . و اگر كسى خواست اتقى بشود , خداى على را مى پرستد يا خداى اعلى را ؟ با آنكه على و اعلى هر دو يكى است . بينش كسى كه بخواهد اتقى باشد بيشتر است و خدا را بهتر و با