کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٧٦ - متقى به خداى سبحان مى رسد

تنها مقصد سير انسانى , لقاء خداست و لا غير . هيچ انسانى نيست كه به سوى غير خدا حركت كند , بلكه همه به سوى او در حركتند , چه كافران و چه مؤمنان . منتها كافران چون زاد و توشه ندارند , به لقاى جلال و قهر خدا راه مى يابند در حالى كه مى گويند( : ربنا ابصرنا و سمعنا . . . ) [٢] ولى مؤمنين چون از زاد و توشه برخوردارند , به لقاى جمال خدا راه مى يابند و به رحمت حق مى رسند كه :

( وجوه يومئذ ناضره الى ربها ناظره ) [٣]

براى اينكه مسافر درست به مقصد برسد , براى او توشه اى به نام تقوا معين نموده اند , كه اين تقوا در عين حال كه زاد مسافر است , مايه كرامت نيز مى باشد . يعنى تنها انسان كريم است كه درست به مقصد مى رسد . خداى سبحان , درباره تقوا فرمود :

( تزودوا فان خير الزاد التقوى ) [٤]

تحصيل توشه كنيد كه بهترين توشه تقوا است . اگر كسى تقوا نداشت زادى براى او نيست وقتى زادى براى او نبود , نه ذاتش مقبول است و نه اعمالش مورد پسند حق است . خداى سبحان چون خودش كريم است , نه كار لئيمانه را مى پذيرد و نه خود لئيمان را . اگر كارى پست بود مثل گناه , به سوى خداوند صعود نمى كند . يا اگر كه كار خوب بود , ولى صاحب كار يك انسان پستى بود , اين هم به