کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٥٩ - معرفت اساس كرامت و تقوا و عمل صالح

الا هو آخذ بناصيتها ]( [٥] ( , و تقلبكم في قبضته) تمام تحولات شما , در قدرت اوست( ان اسررتم علمه , و ان اعلنتم كتبه , قد و كل بكم حفظه كراما) كرامت حافظين , ايجاب مى كند كه( لا يسقطون حقا و لا يثبتون باطلا) نه حقى را اسقاط مى كنند و نه باطلى را مى نويسند , آنگاه فرمود( : و اعلموا انه من يتق الله يجعل له مخرجا من الفتن ) بدانيد هر كس با تقوا باشد , خداوند براى او خلاصى از فتنه ها قرار مى دهد و او گرفتار فتنه نخواهد شد . اين جمع محلى به الف و لام است و لازمه اش آنست كه انسان با تقوا , در هر شرائطى از هر فتنه نجات پيدا مى كند ( , و نورا من الظلم ) اين( نورا) بيان همان( و يرزقه من حيث لا يحتسب ) خواهد بود و توضيحى براى( الله ولى الذين آمنوا يخرجهم من الظلمات الى النور ) [٦] مى باشد انسان يك وقت از فتنه نجات پيدا مى كند , ولى مشكلى را حل نمى كند , ولى يك وقت از فتنه نجات پيدا مى كند و به نور مى رسد . فرمود : تقوا نه تنها صفت سلبى اش اينست كه انسان را از فتنه مى رهاند , بلكه وصف ايجابيش آنست كه به نور مى رساند( . و يخلده فيما اشتهت نفسه) او را در چيزهائى كه قلب او مى طلبد , جاودانه قرار مى دهد( و ينزله منزله الكرامه عنده , في دار اصطنعها لنفسه , ظلها عرشه و نورها بهجته , و زوارها ملائكته , و رفقاؤها رسله فبادروا المعاد ) فرمود : اگر كسى به كرامت رسيد خداى سبحان او را به دار الكرامه مى رساند . نور آن دار الكرامه