کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٤٧ - تقوا , اساس معرفت و فرقان

كامله اى كه بر آن حضرت نازل شد , سوره نصر بود , ولى آخرين آيه , طبق نقل مشهور , همين آيه تقواست .

پس اولين آيه اى كه بر حضرت رسول - صلى الله عليه و آله - نازل شد , آيه اى است كه كرامت الهى را گوشزد مى كند , و آخرين آيه اى هم كه بعد از بيست و سه سال بر آن حضرت نازل شد , محور كرامت را كه تقواست بيان مى كند و اعلام مى دارد كه چيزى مايه كرامت نيست مگر تقوا . در اين رابطه آيه ذيل , بيانگر گويائى است :

( يا ايها الناس انا خلقناكم من ذكر و انثى و جعلناكم شعوبا و قبائل لتعارفوا ان اكرمكم عند الله اتقيكم ان الله عليم خبير ) [١٠]

يعنى اى مردم ما شما را از مذكر و مؤنث آفريديم , ذكورت و انوثت ارتباطى با كرامت ندارد . نه ذكورت شرط كرامت است , و نه انوثت مانع آن . چون , كرامت صفت روح انسان است و روح انسان نه مذكر است , نه مؤنث .

نر و ماده بودن , صفت جسم است . اگر جسمى داراى حيات باشد , يا با خصوصيتى ساخته شده كه آنرا مذكر مى نامند , يا با ويژگى ديگر خلق شده كه آنرا مؤنث مى گويند . اما روح انسانى منزه از ذكورت و انوثت است . روح مجرد انسان , نه مرد است و نه زن , و