کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٠٦ - ويژگى علم موضوعى

است از اينكه در بستر نرم در غير طاعت حق بميرم , آنگاه فرمود : گويى من روزى را مى بينم كه شما در برابر بيگانگان مقاومت نشان نمى دهيد , و مانند سوسمارهايى كه به هنگام خطر زوزه مى كشند , ناله ذلت سر مى دهيد . آنگاه فرمود راه باز و هموار است آنكه اقتحام كرد و خود را به ميدان نبرد برد نجات پيدا كرد , و آنكه در خانه ها خزيد خود را به هلاكت انداخت .

اين بينش با بينش ديگرى كه مى گويد به جنگ نرويد( و لا تلقوا بايديكم الى التهلكه ) [١٤] تفاوت بسيارى دارد . حضرت على - عليه السلام - مى فرمايد : آن منزوى كه در خانه مى خزد , خود را به هلاكت مى اندازد و آنكه براى دفاع از كيان اسلام حركت مى كند او نجات پيدا مى كند( . و الهلكه للمتلوم) آنكه در كنار ايستاده و رزمنده را ملامت مى كند او گرفتار هلاكت است .

در خطبه ١٣٠ هنگامى توديع اباذر - رضوان الله عليه - در مراسم تبعيد , به او چنين فرمود : اباذر( ! و لو ان السموات و الارضين كانتا على عبد رتقا ) اگر همه راههاى روزى و نجات به روى انسانى بسته باشد و هيچ راهى براى رهايى او نباشد( ثم اتقى الله) اما اين انسان اهل تقوا باشد( لجعل الله له منهما مخرجا) .

در خطبه ١٣٩ در جريان شورا و خلافت چنين مى فرمايد( : لم يسرع احد قبلى الى دعوه حق وصله رحم و عائده كرم ) من كارهائى كردم كه زمينه بازگشت كرامت را فراهم نموده ام , من به