کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٨٦ - اتقى كيست

اين روا نيست . مال , مال الله و مال مسلمين است , مال من نيست . اگر هم مال من بود , من سعى مى كردم عدالت را در توزيع آن , رعايت كنم .

آنگاه فرمود( : الا و ان اعطاء المال في غير حقه تبذير و اسراف , و هو يرفع صاحبه في الدنيا و يضعه في الأخره و يكرمه في الناس و يهينه عند الله ) يعنى شما به دنبال كرامت عند الله باشيد , نه كرامت عند الناس . ممكن است مردم بگويند او شخص بزرگوار و كريمى است . اين كرامت چون دروغ است , به خودى خود اهانت است و مقابل آن راست محسوب مى شود . در بحثهاى قبل ملاحظه فرموديد كه ممكن نيست هم كرامت دروغ باشد و هم اهانت . هر كذبى يك صدق و هر مجازى يك حقيقت دارد . فرمود : اگر كسى خواست از راه حرام به جائى برسد , كرامتش كاذب است . كرامت كاذب , يك اهانت صادق را در مقابل خود دارد , ديگر ممكن نيست هم كرامت كاذب باشد و هم اهانت , بلكه كرامت كه كاذب شد , اهانت صادق مى شود .

قيامت , ظرف ظهور صدق و حق است و اهانت آنروز ظاهر مى شود . در قرآن گاهى چنين مى فرمايد( : يخلد فيه مهانا ) و گاهى به عنوان( عذاب الهون ) و مانند آن تعبير مى فرمايد . پس اگر كرامت دروغ بود , اهانت راست است . اگر عزت دروغ بود , ذلت راست است .

در بعضى از آيات قرآن چنين آمده است : اگر عده اى را به