کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٧٧ - متقى به خداى سبحان مى رسد

سوى پروردگار صعود نمى كند . فرمود :

( انما يتقبل الله من المتقين ) [٥]

متقين همان كريمانند , اگر تقوا مايه كرامت است , پس غير متقى كريم نيست . بنابراين خدا از غير كريم عملى را قبول نمى كند .

دو برهان بر وصول تقوى و متقى به خداى سبحان

آنگاه فرمود : زادى كه شما را به مقصد مى رساند , تقواست . در درس گذشته , به استناد دو آيه , دو برهان اقامه شد كه دلالت مى كرد بر اين كه تقوا و متقى به لقاى حق مى رسند . فرمود :

( لن ينال الله لحومها و لا دماؤها و لكن يناله التقوى منكم ) [٦]

يعنى گوشت و خون اين مذبوح به لقاى حق نمى رسد , تقواى اين قربانى كه روح اين عمل است به لقاى حق مى رسد , و اگر تقوا به لقاى حق رسيد يقينا متقى به لقاى حق مى رسد . زيرا تقوا وصف نفسانى روح است و اگر اين وصف بالا رفت , يقينا موصوف هم بالا مى رود , چون وصف جدا از موصوف , وجود جدا و حكم خاصى ندارد , بنابراين از تلازم بين تقوا و متقى و اينكه تقوا به لقاء الله