کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٧

مقدمه

بسم الله الرحمن الرحيم

اياه نعبد و اياه نستعين

١ - كرامت , نحوه وجود و هستى خاصى است كه كامل ترين مصداق آن براى خداى سبحان ثابت است كه داراى عالى ترين درجه وجود بوده , بلكه خود , هستى محض است , و چون معناى كرامت , هم بر واجب الوجود و هم بر ممكن به نحو اشتراك معنوى نه لفظى اطلاق مى گردد , معلوم مى شود كه از سنخ ماهيت نبوده و داخل هيچ مقوله ماهوى نمى باشد .

زيرا چيزى كه مخصوص واجب و يا مشترك معنوى بين واجب و ممكن مى باشد , از خصيصه ماهيت مصون است , بلكه مفهوم خاصى است كه از نحوه وجود انتزاع شده و بر آن حمل مى گردد و مانند خود هستى از ماهيت منزه است , گرچه در بعضى از مراحل متوسط يا نازل آن , ماهيت او را همراهى مى كند و با او تركيب خواهد شد , همانند مفهوم علم كه ذاتا نحوه خاص هستى است و از ماهيت مبر است گرچه در مراحل كيف نفسانى و مانند آن با ماهيت آميخته است .

كلمه كريم و مشتقات ديگر باب كرامت در زبان قرآن و