کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٧٢ - متقى به خداى سبحان مى رسد

و كرمت افزايش مى يابد , و سرش آنست كه هر اندازه ببخشى , انسانها با دريافت فيض تو , استعداد تازه ترى پيدا مى كنند و وقتى آمادگى و استعدادشان بيشتر شد , بخشش تو هم بيشتر خواهد بود , چون ممكن نيست جائى استعداد و قابليت تام باشد و خداوند , كمال لائق را به آن مستعد اعطا نكند . اعلام عمومى خدا اينست كه( و آتاكم من كل ما سالتموه ) [١٤] يعنى شما هرچه را به لسان استعداد سؤال كرديد , خداوند به شما داده است . ممكن است كسى با زبان مقال چيزى سؤال بكند و دريافت نكند , ولى سؤال به زبان استعداد , هرگز بى ثمر نخواهد بود , پس اگر خداى سبحان فيضى ببخشد , انسانهائى كه از اين بخشش مدد گرفته اند , ظرفيت استعدادى آنها بيشتر شده و آماده تر مى شوند و وقتى آماده تر شدند , فيض تازه ترى به آنها مى رسد , آن فيض تازه تر را كه گرفتند , جلوتر مى روند يعنى شرح صدر پيدا نموده و كاملتر مى شوند .

پس هرچه خدا ببخشد , باعث افزايش بخشش اوست , و سرش آنست كه هر كس بيشتر توشه الهى تهيه كند , ظرفيتش بيشتر مى شود , وقتى ظرفيتش بيشتر شد , خداى سبحان , به ظرفيت بيشتر , مظروف و فيض كاملتر عطا مى كند .

عصاره بحث

پس تقوا زادى است كه هرچه انسان متقى با اين توشه