کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٢ - كرامت و دنيا

كريم روشن شود : روح بزرگوار و منزه از هر پستى را كريم مى گويند . خداى سبحان , محدوده عالم طبيعت و اعتبارات آن را , در برابر كرامت دانست و از آن به عنوان دنيا تعبير نمود , چون دنائت , در برابر كرامت و دنى در مقابل كريم است .

كرامت و دنيا

خداى سبحان از دنيا گاهى به عنوان ادنى ياد مى كند و گاهى به عنوان دنيا . يعنى گاهى مذكر و گاهى مؤنث . گاهى به عنوان( عرض هذا الأدنى ) [٤] گاهى به عنوان( حيات دنيا) [٥] ياد مى كند . پس كرامت , در محدوده اعتبارات دنيايى نيست . هرچه طعم دنيا مى دهد , نه تنها مايه كرامت نيست , بلكه پايه دنائت است .

ممكن است كسى از دنيا نزاهت داشته باشد و به دنائت آلوده نباشد , اما به كرامت هم نرسد . ولى خداى سبحان , مى خواهد انسان به مقام مكرمين راه پيدا كند . يعنى بفهمد پستى چيست ؟ و چيزهايى كه انسان را پست مى كنند , كدامند ؟ و بداند كه از آنها چگونه نجات پيدا كند ؟ وقتى از نقص رهيد , چگونه به كمال برسد ؟ چون اگر به كمال نرسد , كريم نخواهد شد . تنها نجات از نقض , انسان را كريم نمى كند . لذا خداى سبحان , كه از همه نقصها منزه است و همه كمالات هستى را داراست خود را به عنوان اكرم معرفى