کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٩ - دنياى مذموم چيست

فضائل اخلاقى را در قلب او القاء مى كنند و هم تعلق به دنيا را كه مانع كرامت و راهزن طريق مستقيم است , از قلبش مى گيرند .

پس انسان تا در تنگناى اعتبارات دنيايى زندگى مى كند , نمى تواند شاگرد خداى كريم باشد , چون محدوده دنيا , محدوده دنائت است . ممكن نيست كسى در مزبله بنشيند , و از استشمام بوى گل بخواهد لذت ببرد . پس اهل دنيا , مادام كه دلباخته دنيا هستند , شاگرد خداى اكرم نيستند .

دنياى مذموم چيست ؟

البته بايد توجه داشت كه دنيا غير از آسمان و زمين است . آسمان , زمين , دريا و صحرا دنيا نيستند . چون اينها موجودات تكوينى و خارجى و آيات الهى و حقند . بلكه آن اعتبارات موهوم , به نام دنيا است . تكاثر و تفاخر قراردادى دنياست و گرنه زمين و آسمان نشانه خداى سبحان است و در قرآن از ارض و سماء و ساير موجودات عينى به عظمت ياد شده است و هيچكدام از موجودات حقيقى بد نيست . مثلا اگر درخت بد بود , خداى سبحان اين همه درباره هستى و پرورش آن سخن نمى گفت كه : من آب مى فرستم , و درخت را مى رويانيم ( , ما كان لكم ان تنبتوا شجرها ) [٩] . يا در مورد كشاورزى , خود را به عنوان زارع و كشاورزى معرفى نمى كرد و نمى فرمود( : ءانتم تزرعونه ام نحن الزارعون ) [١٠] پس هستى زمين و