کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٩٧ - بهشت , نتيجه ديگر تقوا

خود را به آنان اعطا كرده , ولى از آيات ٧ تا ٩ سوره سجده با تامل دقيق اين معنى را مى توان استنباط كرد :

( الذى احسن كل شى ء خلقه و بدا خلق الانسان من طين ثم جعل نسله من سلاله من ماء مهين ثم سواه و نفخ فيه من روحيه . . . )

گرچه اين نفخ روح را به آدم نسبت داد( نفخ فيه من روحه ) يعنى از روح خودش به انسان اولى داد , نفرمود كه من روح خودم را به نسل آدم دادم , ولى قبل از مساله افاضه روح , مساله نسل را مطرح كرد و فرمود : اصل انسان از طين است , نسل انسان از ماء مهين است . بعد فرمود خدا از روح خود به انسان داد , اول اصل و نسل را ذكر مى كند , بعد افاضه روح را بيان مى نمايد . يعنى نسل آدم مثل خود آدم از روح الهى برخوردار است و مايه كرامت آدم و نسل آدم , همان روح الهى است . و چون خداوند اين روح الهى را به انسان داد , فرمود :

( فتبارك الله احسن الخالقين ) [٤]

روح الهى , مايه امتياز انسان است

قبل از مرحله انسانيت همه آثار صنعى كه درباره انسان صورت پذيرفت , بين انسان و حيوانات ديگر مشترك است , يعنى اگر نطفه اى از صلب و ترائب خارج مى شود و در رحم قرار مى گيرد , و اگر