کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١١٦ - پيمودن مسير تقوا , تحميل نيست

مى بيند , فريب دنيا را نخورده , دل به دنيا نمى بازد . فطرت انسانى , خواهان ابديت است , و متاع گذرا , او را اشباع نمى كند . و اگر به طبيعت سر مى سپارد يا براى آنست كه از باب خطاء در تطبيق , طبيعت را ابدى مى پندارد و يا ابديت بعد از مرگ را فراموش كرده است . يا گرفتار جهل مركب است , يا مبتلا به غفلت . درون انسان , طالب ابديت است , انسان تشنه آب زندگانيست , اين آب زندگانى كه در ادبيات فارسى يا عربى آمده , يك مثل است و گرنه آب حيات , آبى نيست كه با باران از بالا ببارد , يا با چاه و چشمه از زمين بجوشد , آبى در عالم طبيعت نيست كه اگر كسى قدحى از آن آب بخورد , براى هميشه بماند , اين فكر بر خلاف نص صريح قرآن كريم است .

( و ما جعلنا لبشر من قبلك الخلد ) [٨] يا

( كل نفس ذائقه الموت ) [٩]

يعنى مرگ براى همه يقينى است , هر انسانى بالضروره مى ميرد , پس احتمال خلود و جاودانگى در دنيا , بر خلاف منطق قرآن است . چون انسان , تشنه آب زندگانى است , خداى سبحان , اصرار دارد به انسان بفهماند كه اى انسان , تو يك موجود ابدى هستى , و ابديت در دنيا نمى گنجد , بلكه ابديت به تحصيل ما عند الله است . خود را به ما عند الله سرگرم كن تا كريم بشوى . چون كرامت در ابديت است , موجود فانى , كه زمانى هست و زمانى ديگر به دست زوال