کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٣٢ - كرامت و فطرت

علوم و معارف نباشد . بلكه وقتى خداى سبحان به او هستى داد , وجود او را با سرمايه علمى آفريد . گرچه انسان مختار و آزاد است راه خير را طى نمايد يا راه شر را انتخاب كند , ولى خداى متعال سرمايه تعيين كننده اى را كه همان فطرت حق جوئى و حق طلبى است , به او عطا كرده است . هم از نظر بينش او را مسلح كرد , هم از نظر گرايش و اخلاق . اين سلاح درونى را به عنوان حجت , به او معرفى كرد و از راه بيرون , درس كرامت به او داد . درباره علوم بيرونى نظير صنعتها , حرفه ها و مانند آن چنين فرمود :

( و الله اخرجكم من بطون امهاتكم لا تعلمون شيئا ) [١٣]

يعنى خداى سبحان شما را از شكم مادرانتان در حالى بيرون آورد كه علومى را كه براى تأمين نيازهاى آدميان لازم است , نمى دانستيد . براى فراگيرى اين علوم سمع و بصر و فكر و فؤاد به شما داد , تا با جهان خارج ارتباط برقرار كنيد و اسرار آن را ياد بگيريد .

( و جعل لكم السمع و الابصار و الافئده ) [١٤]

پس اين علوم , علومى است كه از بيرون نصيب انسان مى شود و انسان در روز تولد فاقد آنها است . خداى سبحان نسبت به معارف الهى كه مايه هاى اصيل است فرمود : من انسان را با سرمايه علمى خلق كردم , چنين نيست كه انسان را نسبت به ايمان و كفر