کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٦٣ - مظاهر( كريم)

در اين آيه , روح را به خود نسبت داد و جسم را كه به خاك و طبيعت مرتبط است , به طين منسوب كرد . نفرمود من انسان را از گل و روح مجرد خلق كردم بلكه فرمود انسان را از گل ساختم , سپس از روح خود در او دميد , و چون روح انسانى به خداوندى كه معلم اكرم است مرتبط مى باشد , پس سهمى از كرامت دارد , و روح الهى به معناى روح كرامت است .

علاوه بر اين , فرمود : من انسان را با دو دستم خلق كردم . خداى سبحان , وقتى به شيطان اعتراض مى كند كه چرا همانند فرشتگان در برابر آدم سجده نكردى , مقام والاى او را اين چنين مى ستايد :

( يا ابليس ما منعك ان تسجد لما خلقت بيدى استكبرت ام كنت من العالمين ) [٦]

يعنى اى شيطان , چه چيز تو را از سجده كسى كه من او را با دو دستم آفريدم منع نمود ؟ و لازمه اين گفتار اينست كه شيطان و مانند آن با دو دست خلق نشده باشند .

خلقت با دو دست , يا كنايه از تعظيم و بزرگ داشتن است يا ناظر به صفات جلال و جمال حق است , كه بازگشت هر دو , به يك