کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٩ - تقوا , ره توشه سالكان مسير كرامت

نيست كه خداى سبحان , نظير انسانهاى عادى باشد كه معاذ الله در يك رشته متخصص باشد . او( بكل شى ء عليم ) است , هر انسانى اگر در هر رشته , تقوا داشته باشد , كريم است , و شاگرد خدا , و در نتيجه خداى سبحان , نياز علمى او را در همان رشته تأمين مى كند . تقوا همانطور كه زمينه تعليم الهى را فراهم مى كند , مايه پذيرش اعمال هم خواهد شد( انما يتقبل الله من المتقين ) و همانطور كه ريزش علوم , به بركت تقواست , صعود و پذيرش اعمال نيز به بركت تقوا خواهد بود . و كسى كه با تقوا بود , عمل او بالا مى رود و پذيرفته مى شود و اگر خدا عمل را قبول كرد , عامل را هم قبول مى كند , زيرا تلازم وجودى عمل و عامل و انفكاك ناپذيرى اين دو از هم , موجب مى شود كه اگر عمل صعود كند عامل نيز صاعد باشد , چون اعمال انسان يك سلسله عوارض نيست كه از وى جدا باشد . قسمت مهم آن ملكات نفسانى است , و اگر خدا ملكات نفسانى را قبول كرد , نفس متصف به آن فضائل را قبول كرده است . اگر ملكات نفسانى مرضى حق بود , نفس هم مرضى حق است تا به جائى برسد كه تمام گوهر نفس , مرضى و مقبول خداى سبحان باشد . اين تعبير ( , انما يتقبل الله من المتقين ) را در سوره مباركه مائده از لسان فرزند آدم - سلام الله عليه - چنين نقل كرد كه :

( و اتل عليهم نبا ابنى آدم بالحق اذ قربا قربانا ) [٢٤]

آنگاه در ذيل آن آمده كه( : انما يتقبل الله من المتقين )