کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٣٧ - انسان مستوى الخلقه است

حدى ترقى بكند , كه جاى وحى را بگيرد و جوامع انسانى از وحى آسمانى بى نياز بشوند.

مطلب ديگر اينكه خدا , هم سرمايه هاى علمى درونى را به انسانها داد , هم سود بيرونى را . اگر با اين سرمايه درونى , از بيرون علومى را كسب كرديم معلم راستين هر دو قسم , خداست . كسى نمى تواند بگويد من خودم زحمت كشيدم , عالم شدم . اين فكر اگر در كسى پيدا شد , همان فكر قارونى است . منتها قارون درباره مال گفت :

( انما اوتيته على علم عندى ) [٢٠]

و ديگرى درباره علم مى گويد . اگر كسى گفت من خودم زحمت كشيدم و علم تحصيل كردم , بداند كه ممكن نيست به كرامت برسد . آنچه كه در مدرسه ها آموخته است , سرانجام از او گرفته مى شود . چون خداى سبحان , علم را كه نور است , براى هميشه در اختيار همگان قرار نمى دهد . لذا فرمود عده اى علوم خود را در پايان عمر فراموش مى كنند .

( و منكم من يرد الى ارذل العمر لكيلا يعلم بعد علم شيئا ) [٢١]

بعضى از تحصيل كرده ها , عوام مى ميرند , يعنى آنچه كه