کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٣٤ - انسان مستوى الخلقه است

( و نفس و ما سويها ) [١٦]

سوگند به نفس آدمى و خدايى كه آن نفس را مستوى الخلقه آفريد . آنگاه بيان كرد كه استواى خلقت روح به آنست كه به او فجور و تقوا الهام نمود , زيرا روح , شكل و قيافه و اندام ندارد كه مستوى الخلقه بودن يا غير مستوى الخلقه بودنش محسوس باشد , بلكه استواى خلقت روح به چيزى است كه از سنخ روح , يعنى يك امر مجرد باشد . لذا( فالهمها فجورها و تقويها ) [١٧] يعنى الهام فجور و تقوا , باعث استواى خلقت روح است .

پس هر انسانى را به فجور و تقواى نفسانى ملهم كرد , كه ناظر به مسائل اخلاقى و گرايشهاى عمل صالح است . پس خداوند هم انسان را با بينش توحيدى و الهى آفريد كه فرمود :

( فطره الله التي فطر الناس عليها )

و هم با گرايش اخلاقى كه فرمود :

( فالهمها فجورها و تقويها )

پس خداى سبحان , انسان را طورى آفريد كه اگر گرد دنائت دنيا طلبى روى چهره آئينه جانش ننشيند , هم خدا را مى بيند , هم خدا را مى طلبد . هم راه تقوا را مى شناسد , هم راه فجور را , و هم از