کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٦ - تقوا , ره توشه سالكان مسير كرامت

گوناگون روزگار فرو نمى ماند , ولى غير متقى در بين اين دو ديوار بلند محصور است , جائى را نمى بيند , لذا همين محدوده و تنگناى طبيعت را مى بيند و بس , ديد او همين ديد مادى است .

خداى سبحان فرمود : افراد بى تقوا در راه مى مانند , چون اگر كسى زاد سفر نداشت وامانده خواهد شد و وامانده هاى مقصر را به كيفرگاه مى برند ( , خذوه فغلوه ) [١٩] اما اگر كسى زاد سفر داشت , به استقبال او آمده و مى گويند( : سلام عليكم طبتم فادخلوها خالدين ) [٢٠]

فرق است بين مسافرى كه زاد و توشه دارد , و به مقصد مى رسد , با مسافرى كه در اثر بى توشه بودن در بين راه مى ماند , درباره آنها مى فرمايد( : خذوه فغلوه ) فرشتگان قهر , مامور مى شوند و او را با قهر مى برند( و نسوق المجرمين الى جهنم وردا ) [٢١] اينان را از پشت سرهى مى زنند , ولى درباره بهشتيان فرموده : ملائكه به استقبال بهشتيان مى آيند . و اگر در بخش ديگر آياتى بدين مضمون هست كه ملائكه , بهشتيان را هم سوق مى دهند , سوق در آنجا همانند بدرقه است . كلمه سوق درباره بهشتيان نيز بكار رفته است , اما وقتى ملائكه به دنبال بهشتيان هستند در حال تجليلند و بهشتيان را بدرقه مى كند , ولى وقتى به دنبال تبهكارانند مثل آن رمه دار كه رمه خود را از پشت سرهى مى زند , عمل مى كنند و بين اين دو تعبير قرآن كه ملائكه به دنبال مؤمنين و به دنبال تبهكاران حركت مى كنند فرق