کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٥٦ - معرفت اساس كرامت و تقوا و عمل صالح

كذاب خواهد شد . ولى گاهى يك دروغ مهم مى گويد و با آن مصداق كذاب و افاك مى شود . حضرت على - عليه السلام - فرمود : اين رأى كه خداوند سبحان , رسول اكرم را معاذ الله اهانت نموده است كذب عظيم است . يعنى اين نظر , يقينا باطل است ( و ان قال اكرمه) اگر بگويد خداى سبحان , كه وجود مبارك پيغمبر - صلى الله عليه و آله - را گرفتار آلودگى مال دنيا نكرد او را گرامى داشت( فليعلم أن الله قد أهان غيره حيث بسط الدنيا له) پس بايد بداند كه خداوند اهل تكاثر را اهانت كرده است , يعنى خداوند آن عده را كه سرگرم مال دنيا كرد , اهانت نمود , زيرا انسانى كه مى تواند همسفر فرشته باشد , اگر سرگرم دام و گياه و جماد شود , مورد اهانت قرار مى گيرد . اما سليمان و امثال او , اهل دنيا نبودند و اگرچه دنيا در اختيارشان بود , ولى مثل افراد عادى زندگى مى كردند و اشتغال و سرگرمى به دنيا نداشتند( . و زواها عن اقرب الناس منه ) دنيا را از نزديكترين انسانها به او , منزوى كرد و براى ديگران گستراند( . فتاسى متاس بنبيه و اقتص اثره و ولج مولجه و الا فلا يامن الهلكه فان الله جعل محمدا صلى الله عليه و آله و سلم علما للساعه و مبشرا بالجنه و منذرا بالعقوبه ) تا پايان خطبه كه بسيارى از قسمتهاى آن مطابق است با وصيت رسول اكرم - صلى الله عليه و آله - به ابن مسعود كه متن آن در مكارم الاخلاق و همچنين در بحار آمده است .

در اواخر خطبه ١٦٤ كه جريان خلقت طاووس را ذكر مى فرمايد چنين آمده است([ : قوم لم تزل الكرامه تتمادى بهم حتى