روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٣٢٦

الوعظ و العظة كالوعد و العدة و الموعدة،يقال:وعظته فاتّعظ،و منه

قوله [١]-عليه السلام:

السّعيد من اتّعظ بغيره.

لِلْمُتَّقِينَ ،پرهيزگاران را،و اگرچه آن موعظت بود جمله خلايق را،چون متّقيان به آن متّعظ شدند،گفت:موعظت ايشان است،تخصيص كرد ايشان را به ذكر،چنان كه گفت: هُدىً لِلْمُتَّقِينَ [٢]،و: إِنَّمٰا أَنْتَ مُنْذِرُ مَنْ يَخْشٰاهٰا [٣]،و براى آن‌كه گويد [٤]قرآن هدى متّقيان است،و آن آيت يا عقوبت و [٥]موعظت متّقيان است،دليل نكند كه موعظت جز متّقيان نيست،براى آن‌كه اين دليل الخطاب بود،و آن به نزديك بيشتر اهل علم باطل است.

و بيان«تقوى»،و حقيقت او و علامت متّقيان در دگر آيت گفته شده است-وجهى ندارد اعادت كردن[٩٧-پ] [٦].