مفسّران خلاف كردند در مفصّل.گروهى گفتند:از سورۀ محمّد-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم-تا به آخر قرآن مفصّل است،و گروهى گفتند:از سورۀ«ق»تا به آخر قرآن.و عبد اللّه عبّاس گفت:از سورۀ و الضّحى تا به آخر قرآن.

و گفتند:براى آنش مفصّل خوانند [١]كه فصل بسيار بايد كردن از ميان [٢]دو سوره بِسْمِ اللّٰهِ الرَّحْمٰنِ الرَّحِيمِ .و بعضى ديگر گفتند:براى آن‌كه فصل بايد كردن از ميان هر دو سوره به تكبيرى،و اين قرائت ابن كثير است،و شاعر اين را نظم كرد در چند بيت،گفت-شعر:

حلفت بالسّبع اللّواتي طوّلت و بمئين بعدها قد أمئيت [٣]
و بالمثاني ثنّيت فكرّرت و بالطّواسين الّتي قد ثلّثت
و بالحواميم الّتي قد سبّعت و بالمفصّل اللّواتي فصّلت

فصل

در ثواب خوانندۀ قرآن

شهر بن حوشب روايت كند از ابو هريره از [٤]رسول-صلّى اللّه عليه و آله و سلّم- كه او گفت:

فضل القرآن على سائر الكلام كفضل اللّه على خلقه، گفت:فضل قرآن بر ديگر كلامها چنان است كه فضل خداى تعالى بر خلقانش [٥].ديگر انس مالك روايت كند از رسول-صلّى اللّه عليه و[آله] [٦]و سلّم-كه گفت:

القرآن غنى لا غنى دونه و لا فقر بعده ،گفت:قرآن توانگرى است كه بالاى آن توانگرى نيست و

[١] .مج:خواند.

[٢] .مج،آج،لب+هر.

[٣] .اساس،آج،لب،فق،وز،مب،مر:امّيت،با توجّه به مج تصحيح شد.

[٤] .اساس:كه،به قياس با نسخۀ مج،تصحيح شد.

[٥] .مج،دب،آج،لب،فق،وز+خبر.

[٦] .اساس:ندارد،از مج افزوده شد.