روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن
(١)
مقدمه مؤلف
١ ص
(٢)
فصل
٣ ص
(٣)
در اقسام معانى قرآن و بيان تفسير او كه
٣ ص
(٤)
فصل
٥ ص
(٥)
در اقسام قرآن
٥ ص
(٦)
فصل
٨ ص
(٧)
در نامهاى قرآن و معانى آن
٨ ص
(٨)
فصل
١٥ ص
(٩)
در معنى سورت و آيت و كلمت و حرف
١٥ ص
(١٠)
فصل
١٧ ص
(١١)
در ثواب خوانندۀ قرآن
١٧ ص
(١٢)
فصل
٢٢ ص
(١٣)
در فضل علم قرآن و رغبت در وى
٢٢ ص
(١٤)
فصل
٢٣ ص
(١٥)
در معنى تفسير و تأويل
٢٣ ص
(١٦)
الاستعاذة
٢٤ ص
(١٧)
اختلاف فقها در استعاذه
٢٦ ص
(١٨)
سورة فاتحة الكتاب
٢٩ ص
(١٩)
آية التسمية
٤١ ص
(٢٠)
سوره الفاتحة (1) آیات 1 تا 7
٦٢ ص
(٢١)
ترجمه
٦٢ ص
(٢٢)
سورۀ البقرة
٩١ ص
(٢٣)
سوره البقرة (2) آیات 1 تا 5
٩٥ ص
(٢٤)
ترجمه
٩٥ ص
(٢٥)
سوره البقرة (2) آیات 6 تا 7
١١١ ص
(٢٦)
ترجمه
١١١ ص
(٢٧)
سوره البقرة (2) آیات 8 تا 20
١١٦ ص
(٢٨)
ترجمه
١١٦ ص
(٢٩)
سوره البقرة (2) آیات 21 تا 22
١٥٠ ص
(٣٠)
ترجمه
١٥٠ ص
(٣١)
سوره البقرة (2) آیات 23 تا 24
١٦٠ ص
(٣٢)
ترجمه
١٦٠ ص
(٣٣)
سوره البقرة (2) آیه 25
١٦٨ ص
(٣٤)
ترجمه
١٦٨ ص
(٣٥)
سوره البقرة (2) آیات 26 تا 27
١٧٥ ص
(٣٦)
ترجمه
١٧٥ ص
(٣٧)
سوره البقرة (2) آیات 28 تا 29
١٨٣ ص
(٣٨)
ترجمه
١٨٣ ص
(٣٩)
سوره البقرة (2) آیات 30 تا 34
١٩٦ ص
(٤٠)
ترجمه
١٩٦ ص
(٤١)
سوره البقرة (2) آیات 35 تا 39
٢١٥ ص
(٤٢)
ترجمه
٢١٥ ص
(٤٣)
سوره البقرة (2) آیات 40 تا 46
٢٣٦ ص
(٤٤)
ترجمه
٢٣٦ ص
(٤٥)
سوره البقرة (2) آیات 47 تا 53
٢٦٢ ص
(٤٦)
ترجمه
٢٦٢ ص
(٤٧)
سوره البقرة (2) آیات 54 تا 57
٢٩١ ص
(٤٨)
ترجمه
٢٩١ ص
(٤٩)
سوره البقرة (2) آیات 58 تا 59
٣٠١ ص
(٥٠)
ترجمه
٣٠١ ص
(٥١)
سوره البقرة (2) آیات 60 تا 62
٣٠٥ ص
(٥٢)
ترجمه
٣٠٥ ص
(٥٣)
سوره البقرة (2) آیات 63 تا 66
٣١٧ ص
(٥٤)
ترجمه
٣١٧ ص
 
٠ ص
١ ص
٢ ص
٣ ص
٤ ص
٥ ص
٦ ص
٧ ص
٨ ص
٩ ص
١٠ ص
١١ ص
١٢ ص
١٣ ص
١٤ ص
١٥ ص
١٦ ص
١٧ ص
١٨ ص
١٩ ص
٢٠ ص
٢١ ص
٢٢ ص
٢٣ ص
٢٤ ص
٢٥ ص
٢٦ ص
٢٧ ص
٢٨ ص
٢٩ ص
٣٠ ص
٣١ ص
٣٢ ص
٣٣ ص
٣٤ ص
٣٥ ص
٣٦ ص
٣٧ ص
٣٨ ص
٣٩ ص
٤٠ ص
٤١ ص
٤٢ ص
٤٣ ص
٤٤ ص
٤٥ ص
٤٦ ص
٤٧ ص
٤٨ ص
٤٩ ص
٥٠ ص
٥١ ص
٥٢ ص
٥٣ ص
٥٤ ص
٥٥ ص
٥٦ ص
٥٧ ص
٥٨ ص
٥٩ ص
٦٠ ص
٦١ ص
٦٢ ص
٦٣ ص
٦٤ ص
٦٥ ص
٦٦ ص
٦٧ ص
٦٨ ص
٦٩ ص
٧٠ ص
٧١ ص
٧٢ ص
٧٣ ص
٧٤ ص
٧٥ ص
٧٦ ص
٧٧ ص
٧٨ ص
٧٩ ص
٨٠ ص
٨١ ص
٨٢ ص
٨٣ ص
٨٤ ص
٨٥ ص
٨٦ ص
٨٧ ص
٨٨ ص
٨٩ ص
٩٠ ص
٩١ ص
٩٢ ص
٩٣ ص
٩٤ ص
٩٥ ص
٩٦ ص
٩٧ ص
٩٨ ص
٩٩ ص
١٠٠ ص
١٠١ ص
١٠٢ ص
١٠٣ ص
١٠٤ ص
١٠٥ ص
١٠٦ ص
١٠٧ ص
١٠٨ ص
١٠٩ ص
١١٠ ص
١١١ ص
١١٢ ص
١١٣ ص
١١٤ ص
١١٥ ص
١١٦ ص
١١٧ ص
١١٨ ص
١١٩ ص
١٢٠ ص
١٢١ ص
١٢٢ ص
١٢٣ ص
١٢٤ ص
١٢٥ ص
١٢٦ ص
١٢٧ ص
١٢٨ ص
١٢٩ ص
١٣٠ ص
١٣١ ص
١٣٢ ص
١٣٣ ص
١٣٤ ص
١٣٥ ص
١٣٦ ص
١٣٧ ص
١٣٨ ص
١٣٩ ص
١٤٠ ص
١٤١ ص
١٤٢ ص
١٤٣ ص
١٤٤ ص
١٤٥ ص
١٤٦ ص
١٤٧ ص
١٤٨ ص
١٤٩ ص
١٥٠ ص
١٥١ ص
١٥٢ ص
١٥٣ ص
١٥٤ ص
١٥٥ ص
١٥٦ ص
١٥٧ ص
١٥٨ ص
١٥٩ ص
١٦٠ ص
١٦١ ص
١٦٢ ص
١٦٣ ص
١٦٤ ص
١٦٥ ص
١٦٦ ص
١٦٧ ص
١٦٨ ص
١٦٩ ص
١٧٠ ص
١٧١ ص
١٧٢ ص
١٧٣ ص
١٧٤ ص
١٧٥ ص
١٧٦ ص
١٧٧ ص
١٧٨ ص
١٧٩ ص
١٨٠ ص
١٨١ ص
١٨٢ ص
١٨٣ ص
١٨٤ ص
١٨٥ ص
١٨٦ ص
١٨٧ ص
١٨٨ ص
١٨٩ ص
١٩٠ ص
١٩١ ص
١٩٢ ص
١٩٣ ص
١٩٤ ص
١٩٥ ص
١٩٦ ص
١٩٧ ص
١٩٨ ص
١٩٩ ص
٢٠٠ ص
٢٠١ ص
٢٠٢ ص
٢٠٣ ص
٢٠٤ ص
٢٠٥ ص
٢٠٦ ص
٢٠٧ ص
٢٠٨ ص
٢٠٩ ص
٢١٠ ص
٢١١ ص
٢١٢ ص
٢١٣ ص
٢١٤ ص
٢١٥ ص
٢١٦ ص
٢١٧ ص
٢١٨ ص
٢١٩ ص
٢٢٠ ص
٢٢١ ص
٢٢٢ ص
٢٢٣ ص
٢٢٤ ص
٢٢٥ ص
٢٢٦ ص
٢٢٧ ص
٢٢٨ ص
٢٢٩ ص
٢٣٠ ص
٢٣١ ص
٢٣٢ ص
٢٣٣ ص
٢٣٤ ص
٢٣٥ ص
٢٣٦ ص
٢٣٧ ص
٢٣٨ ص
٢٣٩ ص
٢٤٠ ص
٢٤١ ص
٢٤٢ ص
٢٤٣ ص
٢٤٤ ص
٢٤٥ ص
٢٤٦ ص
٢٤٧ ص
٢٤٨ ص
٢٤٩ ص
٢٥٠ ص
٢٥١ ص
٢٥٢ ص
٢٥٣ ص
٢٥٤ ص
٢٥٥ ص
٢٥٦ ص
٢٥٧ ص
٢٥٨ ص
٢٥٩ ص
٢٦٠ ص
٢٦١ ص
٢٦٢ ص
٢٦٣ ص
٢٦٤ ص
٢٦٥ ص
٢٦٦ ص
٢٦٧ ص
٢٦٨ ص
٢٦٩ ص
٢٧٠ ص
٢٧١ ص
٢٧٢ ص
٢٧٣ ص
٢٧٤ ص
٢٧٥ ص
٢٧٦ ص
٢٧٧ ص
٢٧٨ ص
٢٧٩ ص
٢٨٠ ص
٢٨١ ص
٢٨٢ ص
٢٨٣ ص
٢٨٤ ص
٢٨٥ ص
٢٨٦ ص
٢٨٧ ص
٢٨٨ ص
٢٨٩ ص
٢٩٠ ص
٢٩١ ص
٢٩٢ ص
٢٩٣ ص
٢٩٤ ص
٢٩٥ ص
٢٩٦ ص
٢٩٧ ص
٢٩٨ ص
٢٩٩ ص
٣٠٠ ص
٣٠١ ص
٣٠٢ ص
٣٠٣ ص
٣٠٤ ص
٣٠٥ ص
٣٠٦ ص
٣٠٧ ص
٣٠٨ ص
٣٠٩ ص
٣١٠ ص
٣١١ ص
٣١٢ ص
٣١٣ ص
٣١٤ ص
٣١٥ ص
٣١٦ ص
٣١٧ ص
٣١٨ ص
٣١٩ ص
٣٢٠ ص
٣٢١ ص
٣٢٢ ص
٣٢٣ ص
٣٢٤ ص
٣٢٥ ص
٣٢٦ ص

روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٦ - در اقسام قرآن

شود بر زوال مثل حكم ثابت به نصّ در مستقبل آن را نسخ نخوانند.نبينى كه مكلّف چون عاجز شود يا عقلش زائل شود،عبادات از او ساقط گردد به دليل عقل،و آن را ناسخ نخوانند،و براى آن گفتيم كه:به زوال مثل حكم،و نگفتيم بر زوال حكم، براى آن‌كه اگر نفس به [١]آنچه بدو امر كرده باشد منسوخ كند بدا باشد،و بدا بر خداى تعالى روا نبود.

و براى آن گفتيم كه:حكم بايد كه ثابت بود به نصّ شرعى،كه آنچه به دليل عقل ثابت شود،چون شرع آن را زائل كند،آن را نسخ نخوانند و نگويند حكم عقل را منسوخ بكرد.نبينى كه«نماز»و«طواف»و«سعى»و مانند اين در عقل نيكو نيست،چون شرع آمد و تعبّد كرد ما را به اين نگويند اين دليل شرعى حكم عقل را منسوخ كرد.و اعتبار تراخى براى آن كرديم كه آنچه مقارن بود از أدلّه،ناسخ نبود،و بود كه مخصّص بود،نبينى كه اگر گويد:«اقتلوا المشركين الّا اليهود»اين تخصيص عموم باشد[٢-ر]،نسخ نباشد،و نسخ در امرونهى شود و در خبرى [٢]كه تغيّر [٣]بر وى روا بود يا متضمّن بود معنى امرونهى را.

اكنون دخول نسخ در آيات قرآن بر سه وجه است:يكى آن‌كه [٤]حكم منسوخ بود و تلاوت بر جاى،چو آيت عدّة يك سال،في قوله تعالى: وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْوٰاجاً وَصِيَّةً لِأَزْوٰاجِهِمْ مَتٰاعاً إِلَى الْحَوْلِ غَيْرَ إِخْرٰاجٍ [٥]...،پس خداى تعالى اين عدّة يك سال [٦]به چهار ماه و ده روز منسوخ كرد،في قوله: وَ الَّذِينَ يُتَوَفَّوْنَ مِنْكُمْ وَ يَذَرُونَ أَزْوٰاجاً يَتَرَبَّصْنَ بِأَنْفُسِهِنَّ أَرْبَعَةَ أَشْهُرٍ وَ عَشْراً [٧]...،و چون آيت نجوى،في قوله تعالى: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا إِذٰا نٰاجَيْتُمُ الرَّسُولَ فَقَدِّمُوا بَيْنَ يَدَيْ نَجْوٰاكُمْ صَدَقَةً [٨]...،چون [٩]آيت بيامد و مردم از رسول-عليه السّلام-دور شدند و اميرالمؤمنين - عليه السلام-ده درم به ده بار به صدقه داد و ملازمت كرد با رسول-عليه السّلام-چنان كه در جاى خود بيايد-ان‌شاءاللّه تعالى-حق‌تعالى اين حكم [١٠]منسوخ كرد بقوله


[١] .همۀ نسخه بدلها:ندارد.

[٢] .مج،آج،لب،فق،وز،مب:چيزى.

[٣] .مج،آج،لب،مر:تغيير،دب،مب:تفسير.

[٤] .همۀ نسخه بدلها+است.

[٥] .سورۀ بقره(٢)آيۀ ٢٤٠.

[٦] .دب،مب،مر+را،وز:يك‌ساله.

[٧] .سورۀ بقره(٢)آيۀ ٢٣٤.

[٨] .سورۀ مجادله(٥٨)آيۀ ١٢.

[٩] .آج،لب،فق،مب،مر+اين.

[١٠] .دب،مب،مر+را.