گويند:چرا گفتى كه آن آيت در سورة النّمل از قرآن است؟گويند:براى آن‌كه در مصحف يافتيم نبشته به خطّ مصحف،به رنگ سواد او [١]،بر وجهى كه هيچ مخالفت و فرق و تمييز نبود،لا بدّ حكم بايست كردن كه آن از قرآن است،و الّا اگر نه چنين باشد،كسى را باشد كه بسيار آيتها بيرون آرد،و گويد كه نه از قرآن است، با آن‌كه اين قضيّه در حقّ او ثابت باشد،و اين مؤدّى باشد با خرق اجماع و فتح باب جهالت،گوييم:كذلك في مسئلتنا.همين دليل در اين جا هست،واجب باشد كه اين حكم اين جا بكنند و حكم اين آيت،[٨-پ]حكم آيات مكرّر است در قرآن، چنان كه [٢]سورة الرّحمن و [٣]المرسلات و جز آن [٤].

طريقى ديگر اعتبارى آن است كه،اين آيت از چهار وجه بيرون نيست:يا براى اوّل سوره نبشتند [٥]يا براى آخر سوره،يا براى فصل بين السّورتين،يا آنجا كه فروآمد [٦]- بنوشتند،يا آنجا كه فرونيامد [٧]ننوشتند.اگر از براى اوّل سورت است،بايستى كه در اوّل سورة التّوبة بودى،و اگر از براى آخر سوره بودى،بايستى كه در آخر سورة الانفال و النّاس [٨]بودى،و اگر او براى فصل بودى از ميان دو سوره بايستى كه ميان انفال و توبه بودى،و در سورة النّمل نبودى.و چون اين سه قسمت [٩]،باطل شد،بنماند الّا آن‌كه آنجا كه فروآمد [١٠]بنوشتند،و آنجا كه فرونيامد [١١]ننوشتند.

طريقى ديگر اعتبارى آن است كه،ما يافتيم در مصحف چيزهايى كه نه از قرآن است،چون:ذكر اختلاف قرّاء،و ذكر عدد آيات و اخماس و اعشار،و لكن روا نداشتند كه به خطّ مصحف و سواد او بنويسند جز به حمرة و خضرة و صفرة و جز آن از رنگها،تا فرق باشد و اشتباه نيفتد،و بر اين اجماع كردند.اگر حكم اين آيت اين بودى [١٢]،اين معامله كردندى،چون نكردند دانستيم كه از قرآن است و از هر سورتى آيتى است.اين ادلّه بر عموم است.

[١] .همۀ نسخه بدلها:مصحف.

[٢] .همۀ نسخه بدلها+در.

[٣] .همۀ نسخۀ بدلها+سورة.

[٤] .همۀ نسخه بدلها+هست.

[٥] .همۀ نسخه بدلها:نوشتند.

(٦،٧،١٠،١١)) .دب،آج،لب،وز،مب،مر:فرود.