روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٦٧ - ترجمه

قُطُوفُهٰا دٰانِيَةٌ [١] .به كار او قيام كردم تا او را دفن كردند [٢].بخفتم،در خوابش [٣]ديدم كه مى‌آمد تاج بر سر نهاده و حلّۀ بهشت پوشيده،گفتم:ما فعل اللّه بك،خداى با تو چه كرد؟گفت:مرا به درجۀ شهيدان بدر برسانيد و بيشتر.گفتم:چرا؟گفت:

لانّهم قتلوا بسيوف الكفّار و قتلت بسيف الملك الغفّار،براى آن‌كه ايشان به شمشير كفّار كشته شدند،و من به شمشير ملك غفّار [٤]،پس شهادت من به از شهادت ايشان بود.

ابو العبّاس قطّان گفت:پادشاهى بود و دخترى داشت،و در همه جهان همانش بود.او را به غايت اكرام و اعزاز داشتى،پيوسته با كام دل و مطربان.شبى مطربان [٥]از پيش او آن ملاهى مى‌زدند،عابدى در همسايگى بود،آواز برداشت و اين آيت بر خواند: يٰا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا قُوا أَنْفُسَكُمْ وَ أَهْلِيكُمْ نٰاراً وَقُودُهَا النّٰاسُ وَ الْحِجٰارَةُ عَلَيْهٰا مَلاٰئِكَةٌ غِلاٰظٌ شِدٰادٌ -الآية [٦].او گفت:خاموش شوى [٧].خاموش [٨]شدند.عابد دگرباره آيت بر خواند.كنيزك بشنيد،دست بيازيد و جامه بدرّيد و جزع و زارى كردن گرفت.پدر را بگفتند:پدر آمد و دختر را در كنار گرفت و گفت:جان پدر!تو را چه رسيد؟گفت:به خداى [٩]بر تو،خداى را سرايى است كه در او آتشى است كه هيزم آن آدميانند و سنگهاست؟گفت:بلى!گفت:اى بى‌امانت !پس [١٠]مرا خبر نكردى؟به خداى كه طعام خوش نخورم و جامۀ نرم نپوشم،تا بندانم كه من اهل بهشتم يا اهل دوزخ! أُعِدَّتْ لِلْكٰافِرِينَ ،«اعداد»و«استعداد»،بجاردن [١١]باشد،خداى تعالى