ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٩٥ - ترجمه

[سوره التوبة (٩): آيه ٤٠]

(إِلاَّ تَنْصُرُوهُ فَقَدْ نَصَرَهُ اللَّهُ إِذْ أَخْرَجَهُ الَّذِينَ كَفَرُوا ثانِيَ اثْنَيْنِ إِذْ هُما فِي الْغارِ إِذْ يَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ اللَّهُ سَكِينَتَهُ عَلَيْهِ وَ أَيَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها وَ جَعَلَ كَلِمَةَ الَّذِينَ كَفَرُوا السُّفْلى‌ وَ كَلِمَةُ اللَّهِ هِيَ الْعُلْيا وَ اللَّهُ عَزِيزٌ حَكِيمٌ (٤٠))

ترجمه‌

اگر شما ياريش نكنيد (بدانيد كه) خدا او را يارى كرد در آن وقت كه كافران او را (از مكه) بيرون كردند، (وقتى كه) دومين نفر از آن دو بود كه هر دو در غار بودند، و بهمراه خود ميگفت: نترس كه خدا با ما است، و خدا آرامش خويش را بر او نازل فرمود و بسپاهيانى كه شما نميديديد نيرومندش كرد، و كلمه مردمان كافر را پست و زبون گردانيد و كلمه خدا والا است، و خدا نيرومند و فرزانه است (٤٠).