ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٩ - تفسير

بيان آيه ٩ تا ١٣

شرح لغات:

أيمان- بفتح همزه- جمع يمين بمعناى سوگند.

طعن: توسل جستن بذكر عيب. و اصل اين لغت از طعن به نيزه است.

امام: جلو دار پيروان، و امام در خير راهنماى بدان است، و امام در شر گمراه و گمراه كننده است.

هم: تصميم مقارن با انجام فعل پيش از وقوع آن در خارج، و در اينجا به اين تصميم مورد مذمت قرار گرفته‌اند و اين دليل است بر آنكه مقصود همان تصميم خالى آنها بوده.

بدء: انجام كارى از طرف مقابل، يعنى آغاز بكار.

و مرّة: يك بار، بر وزن فعلة- از ماده مرّ- و مرة و دفعه و كرة در معناى نظير يكديگرند.

تفسير:

خداى تعالى در اين آيات براى بيان خوى آن مردم فرمايد:

(اشْتَرَوْا بِآياتِ اللَّهِ ثَمَناً قَلِيلًا فَصَدُّوا عَنْ سَبِيلِهِ) يعنى از دين خدا روگردانده و مردم را ببهره ناچيزى كه از دنيا نصيبشان گشته از راه حق بازدارند، و منظور از «فاء» (كه بر سر «صدّوا» در آمده) آن است كه اين فروختن آنها آيات خدا را ايشان را وادار كرده تا مردم را از پذيرش اسلام باز دارند، و اين آيه- بگفته مجاهد- درباره گروهى از عرب نازل شده كه ابو سفيان بآنها غذايى داد تا بدشمنى با پيغمبر اسلام متمايلشان سازد، و جبائى گفته: درباره يهوديانى نازل شده كه از مردم عوام رشوه ميگرفتند تا بباطل حكم كنند.