ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٦٦ - تفسير

و هدفش از اين دعا ثواب آخرتى نيست بلكه غرض او برطرف شدن همان درد و گرفتارى است. و برخى گفته‌اند: تقدير آيه اين است «و اذا مس الانسان الضر مضطجعاً أو قاعداً أو قائماً دعانا لكشفه» يعنى وقتى به انسان در حال خفتن يا در حال قعود يا در حال قيام ناراحتى و زيانى برسد براى برطرف شدن آن ما را بخواند ... و در لفظ تقديم و تأخير واقع شده ولى معنا همين است.

(فَلَمَّا كَشَفْنا عَنْهُ ضُرَّهُ) و چون ما اين زيان و ناراحتى را از او برطرف كرديم و عافيت و سلامتيش را باز گردانديم.

(مَرَّ) از سپاسگزارى ما رو گردان شده و بهمان رفتار سابق خود ادامه ميدهد(كَأَنْ لَمْ يَدْعُنا إِلى‌ ضُرٍّ مَسَّهُ) گويا هرگز ما را براى رفع گرفتارى خود نخوانده، و از ما درخواست برطرف كردن درد خود را نكرده.

(كَذلِكَ زُيِّنَ لِلْمُسْرِفِينَ ما كانُوا يَعْمَلُونَ) حسن گفته يعنى هم چنان كه شيطان و همنوعان گمراهشان دست كشيدن از دعا را در وقت فراغت و آسايش براى آنها جلوه داده همچنين براى اسرافگران يعنى مشركان كردارشان را جلوه و زينت داده.

و محتمل است معنى اين باشد كه اسرافگران براى يكديگر كار خود را جلوه ميدهند.

و خداى سبحان در اين آيه مردمانى را كه پس از سختى آسايش مى‌بينند و پس از بلاء بنعمت و خوشى ميرسند وادار كرده كه خدا را فراموش نكنند و مراتب سپاسگزارى او را بجا آرند، و از خداى تعالى دوام نعمت را بخواهند.

و نكته ديگرى كه در اين آيه است: امر به شكيبايى در وقت گرفتارى و محنت است، و خداى تعالى گوشزد فرموده كه انسان بايستى براى رسيدن بثواب و اجر هنگام رسيدن بلا بيتابى نكند

.