ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٢٥ - ارتباط اين آيات با آيات پيشين

و طريق بهشت گمراه سازد تا اينكه بر ايشان بيان كند آنچه را بوسيله آن از طريق اطاعت و نافرمانى مستحق ثواب و عقاب گردند و كلبى گفته: چون برخى از شرايع اسلام نسخ شد و گروهى از نسخ آن آگاه نبودند و بهمان دستور نخست و قبل از نسخ عمل ميكردند مانند تحويل قبله و غيره، و اينان در اثر بى‌اطلاعى بدستور نخست عمل كرده و از اينجهان رفتند وضع آنان را از رسول خدا پرسيدند خداوند اين آيه را نازل فرمود يعنى: خداوند كسانى را كه اطلاعى از نسخ حكم نداشتند و بهمان حكم نخست عمل ميكردند عذاب نكند تا وقتى كه حكم دوم را بشنوند و با اينحال بدان عمل نكنند كه در اين صورت عذاب خواهند شد.

(إِنَّ اللَّهَ بِكُلِّ شَيْ‌ءٍ عَلِيمٌ) خداوند بتمام دانستنيها آگاه است و چيزى نيست كه خداوند از آن بى‌خبر باشد زيرا علم خدا عين ذات اوست.

(إِنَّ اللَّهَ لَهُ مُلْكُ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ) ملك: يعنى تسلط و فرمانروايى بر چيزى براى كسى كه سياست و تدبير آن بدست او است.

(يُحْيِي وَ يُمِيتُ) جماد را زنده ميكند و حيوان را ميميراند.

(وَ ما لَكُمْ مِنْ دُونِ اللَّهِ مِنْ وَلِيٍّ وَ لا نَصِيرٍ) غير از خدا نگهبانى كه شما را حفاظت كند و سرپرستى كه كارهاى شما را سرپرستى بنمايد و ياورى كه شما را يارى دهد و عذاب را از شما دفع نمايد وجود ندارد.

ارتباط اين آيات با آيات پيشين:

مجاهد گفته: وجه ارتباط آيه نخست به ما قبل آن است كه چون خداى سبحان آمرزشخواهى براى مشركان را بر مؤمنين حرام فرمود بدنبال آن بيان فرموده كه آنها را مؤاخذه نخواهد كرد مگر پس از اينكه بحرمت اين عمل خود راهنماييشان كند. و در ارتباط آيه دوم على بن عيسى گفته: اين آيه بدنبال آيات پيشين، بمؤمنان دستور جهاد با مردمان مشرك بزرگان و غير بزرگانشان را ميدهد، و بدانان گوشزد ميكند كه اينان بندگان خدايى هستند كه فرمانرواى آسمانها و زمين است و بهر گونه بخواهد دستورشان دهد و تدبير كارشان فرمايد

.