ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٤٩ - تفسير

(فَإِنْ تَوَلَّوْا) و اگر از حق و پيروى پيغمبر رو گردانده و از قبول آن سرپيچى نمودند و برخى گفته‌اند: يعنى اگر از تو و از اقرار كردن به نبوتت رو گردان شدند.

(فَقُلْ حَسْبِيَ اللَّهُ ...) بگو خدا مرا بس است كه او بر هر چيز قادر و توانا است، معبودى جز او نيست بر او توكل و اعتماد كرده و كارهايم را بدو واگذار ميكنم.

(وَ هُوَ رَبُّ الْعَرْشِ الْعَظِيمِ) و او پروردگار عرش بزرگ است. و اينكه نام عرش را بالخصوص ذكر فرمود (با اينكه خدا پروردگار هر چيزى است) بخاطر بزرگداشت آن و بجهت آنست كه وقتى خداوند پروردگار عرش با آن عظمت باشد پروردگار چيزهاى كوچكتر از آن نيز خواهد بود. ابو مسلم گفته: عرش بمعناى سلطنت و ملك است، يعنى پروردگار پادشاهى بزرگ در آسمانها و زمين. و بعضى گفته‌اند: اين آيه آخرين آيه‌اى است كه از آسمان نازل شد، و آخرين سوره كاملى كه نازل گشت سوره برائة بود. و قتاده گفته:

آخرين آيه‌اى كه از آسمان نازل شد همين دو آيه بود

.