ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٦٥ - تفسير

خاندانشان نفرين ميكنند و در استجابت آن شتاب دارند، مثل اينكه ميگويد: خدا مرا از ميان شما ببرد، يا بفرزندش ميگويد: خدا لعنت كند و بركتت ندهد ...

(اسْتِعْجالَهُمْ بِالْخَيْرِ) يعنى همانطور كه در مورد دعاى خير وقتى اجابتش را زود ميخواهند خدا نيز در اجابت آن تعجيل ميكند.

(لَقُضِيَ إِلَيْهِمْ أَجَلُهُمْ) عمرشان بسر آمده بود و نابود شده بودند، ولى خداوند در هلاكتشان شتاب ننموده و بدانها مهلت ميدهد تا توبه كنند. و برخى گفته‌اند: معناى آيه اين است: اگر خداوند در كيفرى كه اينان سزاوارند شتاب كند چنانچه در مورد كار خير شتاب ميكند- و چه بسا در جايى كه مصلحت اقتضاء كند دعاشان نيز به اجابت رسد. اينان يكسره نابود شده بودند، زيرا ساختمان بدن انسانى در دنيا تاب تحمل كيفر آخرت بلكه پائين‌تر آن را ندارد. ولى خداى سبحان آن كيفر را در وقت خود بدانها ميرساند. و اينكه عقاب را شر خوانده بخاطر سختى و زيانى است كه در آن وجود دارد، و فائده‌اش آن است كه اگر در كيفر شتاب كند تكليف برداشته خواهد شد، و تكليف نيز جز بوسيله مرگ برداشته نخواهد شد، و با آمدن و شتاب در مرگ، كسى باقى نخواهد ماند.

(فَنَذَرُ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا فِي طُغْيانِهِمْ يَعْمَهُونَ) يعنى آن دسته مردمانى را كه از روز قيامت و حساب و كتاب واهمه و باكى ندارند واميگذاريم تا در كفر و عدولشان از حق بسوى باطل و سركشى و تمردشان در ظلم و ستم سرگردان و متحير باشند. و «عمه» بمعناى شدت تحير و سرگردانى است.

سپس خداى سبحان از كم صبرى انسان در مقابل ضررها و سختيها خبر داده و ميفرمايد:

(وَ إِذا مَسَّ الْإِنْسانَ الضُّرُّ) و چون به انسان مشقت و بلا و محنتى از محنت‌هاى دنيا برسد.

(دَعانا لِجَنْبِهِ أَوْ قاعِداً أَوْ قائِماً) در حالى كه بپهلو خفته يا در حال قيام يا قعود يعنى در هر حالى براى رفع آن ما را بخواند و در دعا بكوشد و دفع آن را بخواهد ...