ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٢٦١ - شرح لغات

[سوره يونس (١٠): آيات ٧ تا ١٠]

(إِنَّ الَّذِينَ لا يَرْجُونَ لِقاءَنا وَ رَضُوا بِالْحَياةِ الدُّنْيا وَ اطْمَأَنُّوا بِها وَ الَّذِينَ هُمْ عَنْ آياتِنا غافِلُونَ (٧) أُولئِكَ مَأْواهُمُ النَّارُ بِما كانُوا يَكْسِبُونَ (٨) إِنَّ الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصَّالِحاتِ يَهْدِيهِمْ رَبُّهُمْ بِإِيمانِهِمْ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهِمُ الْأَنْهارُ فِي جَنَّاتِ النَّعِيمِ (٩) دَعْواهُمْ فِيها سُبْحانَكَ اللَّهُمَّ وَ تَحِيَّتُهُمْ فِيها سَلامٌ وَ آخِرُ دَعْواهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعالَمِينَ (١٠))

ترجمه:

براستى آنان كه انتظار ديدار ما را ندارند و بزندگى دنيا خوشنود گشته و دل بدان بسته‌اند، و آنان كه از آيات و نشانه‌هاى ما غافلند (٧) آنها جايگاهشان به كيفر كارهايى كه ميكردند دوزخ خواهد بود (٨) و آنان كه ايمان آورده و كارهاى شايسته كردند پروردگارشان به (سبب همان) ايمانشان هدايتشان ميكند در بهشتهاى پر نعمتى كه جويها از زير قصرهاشان جارى است (٩) و دعاى آنها در بهشت «منزهى تو خدايا» است، و درودشان «سلام» است، و آخرين دعايشان اين است كه «ستايش از آن خدا پروردگار جهانيان است» (١٠).

شرح لغات:

غفلت: رفتن معنى از نفس، و سهو نيز بهمين معنى است.

دعوى: ادعاى چيزى كردن.

تحيت: اكرام بر حال نيكو. و از اينرو ملك (سلطنت و دارايى) را تحيت نامند.