ماه رمضان به صورت جماعت، بدعت است. ونماز ضُحا (٢٦) بدعت است. در شب ماه رمضان براى اقامه نماز نافله شبهاى آن اجتماع نكنيد و نماز ضُحا را نخوانيد؛ زيرا اين كار معصيت است. بدانيد كه هر بدعتى گمراهى است و هر گمراهى به آتش راه دارد.» پيامبر(ص) پس از ايراد اين سخنان از منبر پايين آمد، در حالى كه مى‌فرمود: عمل اندكى كه مطابق با سنت باشد از عمل زيادى كه بدعت باشد بهتر است.

اين حديث را شيخ طوسى نيز در تهذيب الاحكام، روايت كرده است (٢٧).

٣. كلينى از عبيد بن زراره از امام صادق(ع) روايت كرده است كه حضرت فرمود:

كان رسول اللّه‌(ص) يزيد في صلاته في شهر رمضان اذا صلّى العتمة، صلّى بعدها، فيقوم الناس خلفه فيدخل و يدعهم، ثمّ يخرج إيضاً فيجيئون فيقومون خلفه، فيدعهم و يدخل مراراً؛ (٢٨)

رسول خدا(ص) در ماه رمضان بعد از نماز عشا، زياد نماز مى‌خواند. پس از نماز عشاء به نماز مى‌ايستاد و مردم پشت سر او مى‌ايستادند، ولى پيامبر آنها را رها كرده و به منزل خود باز مى‌گشت. سپس از خانه خارج مى‌شد تا به نماز بايستد، باز مردم مى‌آمدند و پشت سر او مى‌ايستادند و پيامبر(ص) هم آنها را رها كرده به منزل مى‌رفت و اين كار چند بار تكرار مى‌شد.

نتيجه‌اى كه از اين روايات گرفته مى‌شود اين است كه پيامبر(ص) با ترك مردم و برگشتن مكرر به خانه، آنها را از خواندن نوافل به صورت جماعت نهى مى‌كرد. اما مردم به سبب علاقه به خواندن نافله به امامت پيامبر(ص)، كوتاه نمى‌آمدند. وقتى پيامبر(ص) ديد كه مردم بر اين كار اصرار دارند، در روز چهارم برفراز منبر رفت و پس از حمد و ثناى

(٢٦) نماز ضُحا، نمازى مستحبى در ميان اهل سنّت است كه از دو ركعت تا هشت ركعت مى‌باشد و وقت آن هنگام بالا آمدن خورشيد تا قبل از زوال (ظهر شرعى) است.
(٢٧) تهذيب الأحكام، ج٣، ص٦٩، باب فضيلت ماه رمضان، حديث ٢٩.
(٢٨) الكافى، ج٤، ص١٥٤.