رسول خدا(ص) در خانه‌اش از ليف خرما يا حصير اطاقكى ساخت. آنگاه درون آن رفت تا نماز بخواند. تعدادى از مردم به دنبال او وارد اطاقك شدند تا با او نماز بخوانند. پس از آن شبى ديگر به آنجا آمدند ولى رسول خدا براى نماز حاضر نشد. مردم كه اين وضعيت را ديدند، صداى خويش را بلند كرده، در خانه او را زدند و رسول خدا(ص) خشمگين بيرون آمد و به آنان گفت:

مازال بكم صنيعكم حتّى ظننت أنّه سيكتب عليكم، فعليكم بالصلاة في بيوتكم فانّ خيرصلاة المرء في بيته إلاّ الصلاة المكتوبة؛ (١٢)

آنقدر اصرار ورزيديد كه گمان كردم كه اين كار بر شما واجب خواهد شد. بر شما باد به نماز خواندن در خانه هايتان؛ زيرا بهترين نماز انسان، غير از نماز واجب، نمازى است كه در خانه خوانده شود.

٦. ابو داود از زيد بن ثابت نقل كرده است كه :

رسول خدا(ص) در مسجد، اطاقى ترتيب داد و چنين بود كه بخشى از شب را به آن اطاق مى‌رفت و به نماز مى‌پرداخت. گروهى از مردم هم به آنجا مى‌آمدند و با او نماز مى‌خواندند. اين جريان هر شب ادامه يافت تا اينكه يك شب رسول خدا(ص) براى نماز خواندن در آن اطاق، از خانه بيرون نيامد. مردمى كه منتظر رسول خدا(ص) بودند وقتى اين تأخير را مشاهده كردند صداى خود را بالا برده و در خانه حضرت را كوبيدند. رسول خدا(ص) با عصبانيت بيرون آمد و فرمود:

أيّها الناس مازال بكم صنيعكم حتّى ظننت أن ستكتب عليكم، فعليكم بالصلاة

(١١) همان.
(١٢) همان.