قال: سألت أبا عبداللّه‌(ع) عن رجل مجوسيّ كانت تحته امرأة على دينه فأسلم أو أسلمت، قال(ع): ينتظر بذلك انقضاء عدّتها، فإن هو أسلم أو أسلمت قبل أن تنقضي عدّتها فهما على نكاحهما الأوّل، و إن هي لم تسلم حتّى تنقضي العدّة فقد بانت منه؛ (١٠)

منصور بن حازم مى‌گويد: از امام صادق(ع) در باره مردى مجوسى پرسيدم كه زنى مجوسى داشت، سپس يكى از آن دو مسلمان شدند. حضرت فرموند: مرد بايد منتظر تمام شدن عدّه زن باشد. اگر آن مرد يا زن قبل از انقضاى عده مسلمان شود نكاح اوّليّه آن دو باقى مى‌ماند، و اگر زن مسلمان نشود تا اين كه عدّه‌اش پايان يابد از او [به صورت باين [جدا مى‌شود.

در برابر ادله جواز نكاح دايم با اهل كتاب، يك آيه و چند روايت مبنى بر عدم صحت نكاح دايم با اهل كتاب وجود دارد:

خداوند مى‌فرمايد: {لاتُمسِكُوا بعصم الكوافر؛} (١١) زنان كافر را به همسرى نگاه نداريد. پنداشته شده كه مورد نزول اين آيه شريفه زنان مشرك هستند، ولى مى‌توان گفت كه آيه مطلق است و شامل زنان اهل كتاب نيز مى‌شود.

رواياتى از ازدواج با زنان اهل كتاب منع كرده است؛ مانند صحيحه محمد بن مسلم از امام باقر(ع): قال: سألته عن نصارى العرب أتؤكل ذبائحهم؟ قال(ع): كان عليّ(ع) ينهى عن ذبائحهم و عن صيدهم و عن منا كحتهم؛ (١٢)

محمد بن مسلم مى‌گويد: از امام باقر(ع) در باره عرب‌هاى مسيحى پرسيدم كه آيا مى‌شود حيوانات ذبح شده توسط آنان را خورد؟ حضرت فرمودند: اميرالمؤمنين على(ع) از خوردن حيوانات ذبح شده يا صيد شده توسط آنان و ازدواج با آنان نهى مى‌كرد.

(١٠) همان، ح٣.
(١١) ممتحنه، آيه ١٠.
(١٢) وسائل الشيعه، ج٢٠، باب ١ از ابواب ما يحرم بالكفر، ص٥٣٣،ح٢.